Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Περί Ανθρώπων, Θεών και Αγγέλων


Αναρωτιόμουνα συχνά πως είναι δυνατόν ο άνθρωπος, μέσα από όλα τα άλλα πλάσματα της φύσης, να διαφέρει τόσο.  Και εννοώ, πως είναι δυνατόν να κοιτάς τους ανθρώπους και από την μία να βλέπεις τον Θεό μπροστά σου και από την άλλη το πιο άθλιο  θηρίο της φύσης;   Στα υπόλοιπα ζώα δεν παρατηρούνται αυτά τα ακραία φαινόμενα.  Θέλω να πω αν παρατηρήσουμε όλα τα ζώα, θα δούμε ότι το καθένα έχει την δική του προσωπικότητα, χωρίς να υπάρχουν οι τεράστιες διαφορές μεταξύ τους , όπως αυτές που παρατηρούμε μεταξύ των ανθρώπων   ( Dr Hyde and Mr Jekyll) .  Τι συμβαίνει λοιπόν με το ανθρώπινο είδος; 
Η Παλαιά Διαθήκη αλλά και άλλα παμπάλαια κείμενα, θα μας έλεγαν ότι φταίει η πτώση του ανθρώπου. Εμείς οι ίδιοι δηλαδή, που ευθυνόμαστε για την έξοδο μας από τον παράδεισο και την συνεπακόλουθη πορεία μας στην κόλαση που δημιουργήσαμε και στην οποία ζούμε. Και όντως τόσοι πολλοί άνθρωποι για τόσες  χιλιάδες χρόνια ζουν μια πολύ δυστυχισμένη ζωή, γιατί σίγουρα είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις την ισορροπία σου,  όταν από την στιγμή που γεννιέσαι μαθαίνεις να ζεις  μέσα στην ενοχή.
Αλλά όντως εμείς φταίμε για την πτώση μας η μήπως οι Θεοί που μας δημιούργησαν; Και λέω  Θεοί, γιατί αυτό μας έχει παραδοθεί από  τις ιστορικές πηγές, όλων των λαών της αρχαιότητας. Από τους Σουμέριους και τους Αιγύπτιους, τους Κινέζους και τους Ιάπωνες, τους Ινδούς και τους Έλληνες, μέχρι τους Ινδιάνους της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτισμών των Μάγια και των Ίνκας. Και αυτό σίγουρα δεν μπορεί να είναι τυχαίο.
Οκτώ  χιλιάδες χρόνια πριν, οι Σουμέριοι ήταν πιο αναλυτικοί και αποκαλυπτικοί απ’όλους   τους υπόλοιπους.  Ανέφεραν ότι οι Θεοί  που μας δημιούργησαν ήταν οι Annunaki  από τον πλανήτη Nibiru, ο οποίος κάνει μια  μοναχική περιφορά γύρω από τον ήλιο μας κάθε τρεις χιλιάδες εξακόσια χρόνια και η επόμενη επανεμφάνιση του προσδιορίζεται κοντά στο  2.012,  που θα πλησιάσει  για άλλη μια φορά τη Γη μας και που όπως αναφέρουν οι Mάγια,  θα επέλθει μια τεράστια καταστροφή στον πλανήτη μας από πλημμύρες, που  θα εξαφανίσουν αρκετές  χώρες (μεταξύ των οποίων και την δική τους), κάτω  από τα νερά των Ωκεανών. Ε καλά, αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί.  Δεν θάναι  δα  και ο πρώτος κατακλυσμός που κτυπάει την γη και σίγουρα δεν θάναι  και ο τελευταίος.
Λογικότατα όλα αυτά. Επεξηγούν και το γιατί  μόνο εμείς,  μεταξύ όλων των πρωτευόντων,  έχουμε σαράντα έξι  ζεύγη χρωματοσωμάτων , αντί των σαράντα οκτώ  που έχουν όλα τα υπόλοιπα.  Άρα η Θεωρία της Εξέλιξης  σταματά ένα βήμα πριν από μας και ανοίγει τον δρόμο στην ιδέα της δημιουργίας  μας από ένα ανώτερο πολιτισμό που πειραματίστηκε στην κασίδα μας και μας έκανε σαν τα μούτρα τους (θυμάστε το καθ’εικόνα  και  ομοίωση;)   Έτσι βέβαια εξηγούνται και οι πάμπολλες ατέλειες του είδους μας.   Ως  γενετικώς  τροποποιημένα προϊόντα, υπήρξαμε εξ αρχής ελαττωματικά.
Και δεν έφτανε μόνο αυτό, αλλά οι καλοί δημιουργοί, αφού μας κατασκεύασαν για δουλάκια, χωρίς να μας αγαπήσουν, μας γέμισαν και ενοχές ότι εμείς φταίμε που δεν ήμασταν αρκετά καλοί  και ως εκ τούτου εξοριστήκαμε  από την Εδέμ και από την αγκαλιά της μαμάς και του μπαμπά (επί μητριαρχίας ήταν μαμά , επί πατριαρχίας έγινε μπαμπάς και απέκτησε και λευκή γενειάδα).
Ξέρετε έχω δει πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που υποφέρουν και αγωνίζονται  να ξεπεράσουν τα τραύματα που τους δημιούργησε, κυρίως η οικογένειά τους. Μία περίπτωση όμως,  είναι ιδιαίτερα τραυματική και μέχρι στιγμής δεν έχω δει κανένα από τα θύματά της να έχει καταφέρει να δεχτεί και να αγαπήσει τον εαυτό του. Και μιλάω για όλους αυτούς  που για τον ένα η τον άλλο λόγο αισθάνθηκαν ότι δεν αγαπήθηκαν από την μάνα τους. Από την γυναίκα που τους έφερε σε αυτό τον κόσμο. Η τρύπα παραμένει  ορθάνοιχτη μέσα τους και τους απομυζεί  το μυαλό και την ψυχή τους, αφού μέχρι και την τελευταία μέρα της ζωής τους πιστεύουν ότι αυτοί φταίνε που δεν ήταν αρκετά καλοί και που γιαυτό τον λόγο δεν τους αγάπησε  η μανούλα. Διότι η μανούλα είναι πάντα τέλεια. Σωστά;  Ε όχι βέβαια!!  Οι μανούλες είναι ενίοτε και συναισθηματικά ευνουχισμένες και δεν καταφέρνουν να αγαπήσουν τα παιδιά που έφεραν στον κόσμο.  Πώς να το κάνουμε δηλαδή;
Διότι αυτοί οι Annunaki που μας κάνανε  την χάρη να μας δημιουργήσουν μέσα σε ένα σωλήνα, μόνο τέλειοι δεν ήταν. Σκληροί και ενίοτε απάνθρωποι,  παιδεύανε και τιμωρούσαν τους ανθρώπους, τους έσπερναν την διχόνοια και έτσι τους κυβερνούσαν κρατώντας τους παντοτινά  υπόδουλους (Μετά που μείναμε μόνοι μας είχαμε μάθει καλά το μάθημα μας και η εκάστοτε εξουσία το επαναλαμβάνει πιστά έως και σήμερα).  Και όταν ο Προμηθέας, λέει η ιστορία,   λυπήθηκε τους ανθρώπους και τους έδωσε τη φωτιά, οι Θεοί τον τιμώρησαν με τον γνωστό σε όλους μας τρόπο.. 
Προηγουμένως βέβαια οι Annunaki είχαν προλάβει να δημιουργήσουν τους Γίγαντες  (υπερφυσικούς ανθρώπους), αφου προφανώς χρειαζόντουσαν μερικά καλά τρακτέρ  για τις πολύ βαριές δουλειές και  τους οποίους κατόπιν εξόντωσαν μετά από μια αποτυχημένη επανάστασή τους.
Όσο για αυτούς που ήρθαν να εγκατασταθούν στον Ελληνικό χώρο, δεν μπορούμε να πούμε ότι σε βάθος χρόνου τα πήγαν και άσχημα. Υπήρχε μια ισορροπία μεταξύ του καλού και του κακού και υπήρχαν και ηθικά διδάγματα. Υπήρχε ένας Άρης  βέβαια που έσκουζε συνεχώς για αίμα και εκδίκηση, αλλά υπήρχε και μια Αθηνά  που τον έβαζε συχνά στην θέση του. Και σαν η πιο σοφή από το ασκέρι είχε την πιο τιμητική θέση δίπλα στον  πατέρα της, ο οποίος βέβαια  δεν παρέλειπε να καρφώνει συχνά πυκνά,  ότι εξαιρετικά όμορφο εκινείτο στα περίχωρα…   Και ας μην ξεχνάμε και την Άρτεμη , τον Απόλλωνα και την Αφροδίτη. Είχε πλάκα τελικά η ομήγυρης.  Τι τους έκανε αυτούς τους δώδεκα λίγο καλύτερους από τους υπόλοιπους;  Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο από το απίστευτο ελληνικό φως. Που και τους θεούς ακόμα επηρεάζει και μεταμορφώνει προς το καλύτερο..
Ο Ποσειδώνας βέβαια και ο αδερφός του, κάποια στιγμή μετοίκησαν  και δημιούργησαν την Ατλαντίδα και την Λεμουρία αντίστοιχα. Και εκεί αναπτύχθηκαν δύο εξαίρετοι πολιτισμοί, απίστευτα προηγμένοι. Βέβαια η Ατλαντίδα κάποια στιγμή ερωτεύτηκε το φως και την δύναμη της και υπέπεσε στο αμάρτημα της αλαζονείας.  Και ξεκίνησε πόλεμο με τα υπόλοιπα έθνη με σκοπό να κυριαρχήσει σε όλη τη γη. Κέρδισε τους πάντες , αλλά η αγαπημένη του Ποσειδώνα ηττήθηκε από την αγαπημένη της Αθηνάς. Οι κάτοικοι της Αθήνας αποδείχτηκε για άλλη μια φορά πόσο σοφά έπραξαν όταν διάλεξαν για προστάτιδα τους την Αθηνά και όχι τον Ποσειδώνα.. Και δεν έφτανε που έχασαν τον πόλεμο,  αλλά ακολούθησε και ο τελευταίος γνωστός Κατακλυσμός, κοντά εντεκάμιση  χιλιάδες χρόνια πριν, που εξαφάνισε από προσώπου γης  και την Ατλαντίδα και την Λεμουρία.    
Τι συνέβη λοιπόν αλήθεια με τους Annunaki;  Γιατί ενώ γνωρίζανε  ότι επίκειται ο κατακλυσμός και η καταστροφή τους , δεν μπήκανε στον πρώτο δίσκο να την κάνουνε για την πατρίδα τους;  Και δεν μιλάω για τον Nibiru,  γιατί αυτός σίγουρα δεν μπορούσε να είναι ο πλανήτης τους.  Ο Nibiru είναι πολύ αφιλόξενος  πλανήτης, για να αναπτυχθεί ζωή εκεί, λόγω της  απίστευτα μακρινής τροχιάς του από τον ήλιο.  Η σύγκρουση που τον έστειλε σε αυτή την τόσο μοναχική τροχιά πρέπει να συνέβη πριν ακόμα και από την δημιουργία της Γης μας. Ίσως μάλιστα η Γη που κατοικούμε και η Σελήνη που βλέπουμε να ήταν τα αποτελέσματα αυτής της σύγκρουσης. Άρα κατά τα τελευταία πεντέμισι δισεκατομμύρια  χρόνια ο Nibiru, μετά την πρόσκρουση του στον άλλο πλανήτη και την μοναχική τροχιά που ακολούθησε,  σίγουρα αποκλείεται να αποτέλεσε το γενέθλιο  έδαφος για τους Annunaki.
Βέβαια αυτό είπαν  στους Σουμέριους και κανείς δεν βρέθηκε να τους διαψεύσει. Αλλά γιατί να πούνε ψέματα;  Από κάποιες πλάκες των Σουμερίων, που απ’ότι  φαίνεται  αποτύπωναν τους αστέρες του Σείριου,  είναι πολύ πιθανόν οι Annunaki να προέρχονται από κει.  Ίσως λοιπόν ο  Nibiru δεν ήταν τίποτα άλλο πάρα ένας απομονωμένος τόπος εξορίας για αυτούς που έφτασαν στη γη μας.  Από εκεί κάποια στιγμή είναι πιθανόν, καθώς  ο πλανήτης τους πλησίασε τους υπόλοιπους πλανήτες,  να μετοίκησαν αρχικά στον Άρη, που μέχρι πριν μερικές χιλιάδες χρόνια δείχνει να μπορούσε να συντηρήσει ζωή και που επάνω του οι γήινοι δορυφόροι έχουν αποκαλύψει σημάδια άγνωστου πολιτισμού. Κατόπιν ακολούθησε η  τελευταία τους μετοίκηση στη Γη. Αν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα τότε οι Annunaki  μετά την Γη, δεν είχαν πλέον πουθενά να πάνε.  Μπορεί ακόμα και με το πλήρωμα του χρόνου και με τις συνεχείς επιμειξίες τους με τους ανθρώπους, να αδυνατίσανε σαν όντα και σιγά σιγά να έσβησαν. Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά;
Βέβαια άφησαν εμάς πίσω να ταλαιπωρούμαστε και να προσπαθούμε για την σωτηρία της ψυχής μας..  Αν και βέβαια ακόμα και την επιβίωση μας επάνω στη γη την κάνουμε όλο και δυσκολότερη. Πόνος και δάκρυα μας ακολουθούν από την μέρα που δημιουργηθήκαμε. Και φαίνεται ότι κάποιοι εκεί  έξω μας παρακολουθούν και μας συμπονούν για την κατάντια μας και για τον αγώνα που δίνουμε.  Γιατί αισθάνονται και οι ίδιοι υπεύθυνοι για το πείραμα των  συμπολιτών τους  και το αποτέλεσμα του, που είμαστε εμείς. Οι ίδιοι, μέσα στο τελευταίο μισό εκατομμύριο  χρόνια η και περισσότερο,  που έχουν περάσει  από τότε που οι  πρώτοι Annunaki  αντίκρισαν  τον πλανήτη μας, πρέπει να έχουν εξελιχτεί αρκετά ώστε να μπορούν να ταξιδεύουν σε μια άυλη μορφή. Στα δικά μας μάτια θα μοιάζουν σαν άγγελοι.
Εμείς σαν άνθρωποι ψάχνουμε τον Μεσσία που θα έρθει να μας σώσει, αλλά δυστυχώς Μεσσίας δεν υπάρχει. Και δεν χρειάζεται βέβαια. Γιατί ακόμα και μεταλλαγμένοι  να είμαστε,  αποτελούμε μέρος της δημιουργίας.  Και σαν τέτοιο,  από την ώρα που γεννιέται ο  κάθε άνθρωπος,  μεταφέρει μέσα του την δύναμη του Ενός Δημιουργού και με αυτή την δύναμη οφείλει να δουλέψει. Ο Δημιουργός δεν θα ασχοληθεί μαζί του ξανά σε προσωπικό επίπεδο. Οπότε μόνο εμείς  μπορούμε να σώσουμε τον εαυτό  μας και κανείς άλλος. Όταν λοιπόν χρειαζόμαστε βοήθεια δεν έχουμε παρά να χρησιμοποιούμε τα όπλα που μας δόθηκαν. Ένα από τα πιο σημαντικά είναι οι ερωτήσεις. Ρωτάμε και από μέσα μας έρχονται οι απαντήσεις. Βλέπετε για κάθε ερώτημα που κάνουμε , μπροστά μας αιωρείται και μια απάντηση, που περιμένει το κατάλληλο ερώτημα για να εμφανιστεί.  Όταν αυτό   συνεχιστεί για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε ο άνθρωπος ανακαλύπτει έκπληκτος  ότι  μπορεί να πραγματοποιήσει οτιδήποτε μπορεί να περάσει από το μυαλό του. Οτιδήποτε. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να το σκεφτεί. Και όταν είναι έτοιμος  να πραγματώσει το αδύνατο, αυτό σημαίνει ότι έχει φτάσει πλέον στη Θέωση.
Αλλά  όλοι οι άνθρωποι δυστυχώς δεν ήμαστε ίδιοι και μοιάζει αδύνατο να φτάσουμε όλοι μαζί στην ίδια συνειδητότητα .  Ο χρόνος βέβαια  είναι κάτι το σχετικό και οι διαστάσεις  επίσης.  Το πέρασμα για αρκετούς από  τους ανθρώπους , από την υλική Τρίτη διάσταση, στην πνευματική Πέμπτη, ίσως υποβοηθηθεί και από αυτούς που μας συμπονάνε. Ο χρόνος θα δείξει... J

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Πλούτος και σοφία: Μπορούν να συμβαδίσουν;

Πως θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα τις πραγματικά

δύσκολες εποχές που έρχονται;  Μήπως ζητώντας

την γνώμη “σοφών “ οικονομολόγων, όπως κάνει

ο πρωθυπουργός μας και που την γνώμη τους ως

πανάκεια στα προβλήματά μας,  μας σερβίρουν

όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, εστιάζοντας

στην πείρα, τις εξαιρετικές σπουδές τους και την

σοφία που έχουν αποκομίσει από την

ενασχόληση τους επί μακρόν,  με  τα μεγαλύτερα

χρηματοοικονομικά ιδρύματα του πλανήτη;  Μα

πως είναι δυνατόν κάποιος να γίνει σοφός, όταν

καταναλώνει τον περισσότερο χρόνο της ζωής

του, σκεφτόμενος και αναλύοντας το χρήμα; 

Είναι ποτέ δυνατόν ένας άνθρωπος να γίνει

σοφός όταν ασχολείται με κάτι που ο ίδιος

δημιούργησε για να εξυπηρετεί απλά τις ανάγκες

του  και άρα  είναι κατώτερο του ιδίου;

Ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος  και σοφότερος 

 όταν αφιερώνει τον χρόνο του στο να κατανοήσει

το σύμπαν στο οποίο ζει, να γνωρίσει  τον εαυτό

του και άρα τους άλλους συνανθρώπους του και

να δώσει υπόσταση μέσα του σε έννοιες που αν

δεν ψηλαφιούνται  από την ψυχή, παραμένουν

απλά αφηρημένες έννοιες ( ταπεινοφροσύνη,

ελευθερία, αγάπη). Αν αυτές οι έννοιες δεν

αποκτήσουν υπόσταση μέσα του, τότε ο

άνθρωπος είναι μοιραίο να   παραμείνει έρμαιο

των παθών του και να μην μπορέσει ποτέ να

σταθεί όρθιος στα πόδια του.

Όταν λοιπόν αυτός ο κόσμος διοικείται από

υλιστές ανθρώπους,  που πρωταρχικός τους

σκοπός είναι η αύξηση του πλούτου και της

δύναμης που αυτός φέρνει και  με οποιοδήποτε

κόστος,  τότε καλό θα είναι  να γνωρίζετε ότι η

Δημοκρατία   και η ίδια η Γη μας, βρίσκεται σε

κίνδυνο.  

Δεν είναι τυχαίο όταν ο Χριστός ανέφερε ότι πιο

εύκολα μπορεί να περάσει μια καμήλα μέσα από

μια βελόνα , παρά ένας πλούσιος στον

Παράδεισο. Και πώς να γνωρίσει τον Παράδεισο,

αφού το κυνηγητό του χρήματος θα τον έχει

αποπροσανατολίσει  και στο τέλος η ψυχή του θα

έχει δηλητηριαστεί και θα έχει καλυφτεί από ένα

στρώμα πίσσας, όπως τα   πνευμόνια ενός 

πολύχρονου καπνιστή;

Ο κύριος πρωθυπουργός λοιπόν δεν μπορεί να

μεταφέρει καμία  λύση στο πρόβλημα της

πατρίδος μας. Γιατί είναι και ο ίδιος μέρος του

αρρωστημένου κυκλώματος που έφερε την

Ελλάδα στη θέση που είναι σήμερα. Διότι αν δεν

ήταν, θα είχε φροντίσει να επιστρέψει ο κύριος

Τσοχατζόπουλος και όλοι οι άλλοι  σαν και

αυτόν,  τα είκοσι και πλέον πολύτιμα ακίνητα 

που απέκτησε στα τριάντα  χρόνια της

ενασχόλησης του με την πολιτική στην Ελλάδα,

που ο μισθός του βουλευτή σίγουρα δεν τα

δικαιολογεί.  Και από ότι θυμάμαι όταν

επέστρεφε από την Γερμανία για να ξεκινήσει την

πολιτική του καριέρα δίπλα στον Ανδρέα

Παπανδρέου,  το μόνο που είχε ο κύριος

Τσοχατζόπουλος  ήταν το σπασμένο σαραβαλάκι

που με το ζόρι τον μετέφερε πίσω στην

πατρίδα.  Η μήπως κάνω λάθος;

Ένα κράτος για να διοικηθεί σωστά  και άρα να

έχει χαρούμενους πολίτες, πρέπει να είναι

κράτος δικαίου. Άρα αυτό είναι το πρώτο που

πρέπει να απαιτήσουμε. Να τηρούνται οι νόμοι.

Από όλους.

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι ο

μεγάλος πλούτος των λίγων είναι ανήθικος και

επικίνδυνος.  Βέβαια ο καθένας έχει δικαίωμα να

κάνει ότι θέλει με την ζωή του. Δική μας

προτεραιότητα είναι να ζητήσουμε το καλύτερο

για την πατρίδα και τον κόσμο μας. Που σημαίνει

ότι προστατεύουμε το πολίτευμα μας,  μη

εκλέγοντας σε δημόσια αξιώματα τους πολύ

πλούσιους (βλέπε Μπερλουσκόνι), εφόσον

πλούτος και ηθική  ποτέ δεν είχαν  αρμονική

σχέση...  Πρέπει να θεωρείται αυτονόητο ότι

πολιτικός που αύξησε την περιουσία του κατά την

παραμονή του στα έδρανα της βουλής και χωρίς

να μπορεί να δικαιολογήσει αυτή την αύξηση, θα

πρέπει να την επιστρέφει πάραυτα στο κράτος

και να τιμωρείται αναλόγως.   

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ένα δίκαιο

φορολογικό νομοσχέδιο στηρίζεται στο ότι,  όσο

αυξάνει ο πλούτος κάποιου, θα πρέπει να

αυξάνει και το ποσοστό του φόρου  που

πληρώνει προς το κράτος. Μεγάλο μέρος αυτών

των  φόρων θα πρέπει να πηγαίνουν

αποκλειστικά στην προσπάθεια ανέλκυσης των

φτωχών στρωμάτων, ώστε να κλίνει η ψαλίδα

μεταξύ φτωχών και πλουσίων. Δηλαδή  δωρεάν

παιδεία  και εργασία προς τα φτωχότερα

στρώματα,  ώστε  γενιά με γενιά να  καλυτερεύει

η θέση τους. Μια μεγάλη και ισχυρή μεσαία τάξη

είναι το ζητούμενο για ένα καλύτερο μέλλον σε

μια κοινωνία. Όπου κατέρρευσε η μεσαία τάξη, ο

μεγάλος χαμένος ήταν το ίδιο το κράτος. Για να

βοηθήσουμε λοιπόν το κράτος να ορθοποδήσει 

μπρος σε μια δύσκολη κατάσταση,  αυξάνουμε 

 τις εισφορές των πλουσίων και σίγουρα ποτέ δεν

πετσοκόβουμε  τα εισοδήματα  των φτωχότερων

τάξεων,  οδηγώντας τους στην απόγνωση και στην

οργή… Αυτό μοιραία οδηγεί πάντα στην

επανάσταση και σε χειρότερη καταστροφή. Η

ιστορία είναι για να μαθαίνουμε από τα λάθη του

παρελθόντος  και εμείς σαν λαός δόξα σοι ο Θεός

έχουμε πολύ  πλούσια ιστορία. Ας την

χρησιμοποιήσουμε λοιπόν προς όφελος  μας..

 Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη ευφυΐα  για να

καταλάβει κάποιος πολιτικός  πιο είναι το σωστό

και να αναλάβει δράση. Από ότι φαίνεται  όμως

ακόμα και αν υπάρχει η σχετική ευφυΐα, δεν

υπάρχουν πια τα ιδανικά,  εφόσον το χρήμα

διέφθειρε τις συνειδήσεις τους, καθώς δεν  

υπήρξαν ποτέ τόσο ευφυείς και δυνατοί ώστε να 

διακρίνουν  πια είναι αυτά,  που πραγματικά

έχουν αξία  σε αυτή την ζωή.  Γιαυτό ίσως και

εμείς θα έπρεπε να τιμάμε και να απαιτούμε να

συμμετέχουν στα κοινά,  αυτοί που είναι

καλύτεροι από εμάς  και όχι αυτοί που μας

μοιάζουν  και άρα θα μας κάνουν όλα τα χατίρια

(καταπατώντας τους νόμους) στην πρώτη

δυσκολία..

Τα σημαντικά για την ανάπτυξη του ανθρώπου

έχουν ειπωθεί από πάρα πολύ παλιά. Παν μέτρο

άριστον,  ήταν ένα από αυτά.  Ας δώσουμε λοιπόν

στο χρήμα το βάρος που του πρέπει και  ας

πορευτούμε με αυτά τα ιδανικά,  που θα μας

βοηθήσουν να γίνουμε καλύτεροι  και πιο

ευτυχισμένοι Άνθρωποι.

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Ο πάπας Βενέδικτος εκέκραξεν...

 Ο πάπας Βενέδικτος (και μαζί του βέβαια συμφωνεί και η μέγιστη πλειοψηφία των Ελλήνων Ιεραρχών - Άνθιμος κτλ), δήλωσε στο νέο του βιβλίο ότι  «η ομοφυλοφιλία  είναι άδικη, αντίθετη στο θέλημα του Θεού και ασύμβατη με το λειτούργημα των ιερωμένων. Η ομοφυλοφιλία παραμένει κάτι αντίθετο στην ίδια την ουσία αυτού που ήθελε ο Θεός εξαρχής».
Μάλιστα… καλά,  ενάμιση δισεκατομμύριο Χριστιανοί (και άλλοι τόσοι Μουσουλμάνοι και Ιουδαίοι)  υπακούουν στα κελεύσματα  ορισμένων ξεμωραμένων γέρων,  που τολμάνε να  ισχυρίζονται δημοσίως  ότι αυτοί ξέρουν καλύτερα από το Θεό, πια είναι η ουσία που ήθελε ο ίδιος εξαρχής και δεν τους κλείνουν κατευθείαν στο τρελλοκομείο;  Διότι πέστε μου,  ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να πιστέψει, ότι η ομοφυλοφιλία θα υφίστατο στο ανθρώπινο είδος, όπως και στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, αν ο μεγαλοδύναμος, τέλειος και παντοδύναμος Θεός δεν την ήθελε εξαρχής;
Σύμφωνα με το σκεπτικό των αγαπητών ιεραρχών μας , αλλά  και του πάπα ( δια της εις άτοπον απαγωγής), η ο Θεός δεν είναι παντοδύναμος και η τέλεια αγάπη,  η δεν υφίσταται απλώς. Διότι,  ότι είναι ένας ηλίθιος, αποτυχημένος και ξεμωραμένος γέρος, που τάκανε μπάχαλο γενικώς με την δημιουργία,  όπως ισχυρίζονται αυτοί που μιλούν  με τόση παρρησία   εν ονόματί  του,  ε  τι να σας πω, αδυνατώ να το συλλάβω!

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Οι εκλεκτές φυλές και οι "εκλεκτές" θρησκείες

Δεν είναι αλήθεια ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι. Το αντίθετο.  Υπάρχουν άνθρωποι, η  φυλές,  η ακόμα και ομάδες ανθρώπων που είναι πιο ώριμοι από τους υπόλοιπους. Το μυστικό είναι πάντα ο πόνος. Δεν περιμένουμε εμείς μετά από 40-50 χρόνια ειρήνης και καλοπέρασης να είμαστε το ίδιο ώριμοι με τους Ιρακινούς, που τα τελευταία χρόνια περάσανε κυριολεκτικά  μέσα από την κόλαση. Η λέξη αφόρητος πόνος είναι νομίζω πολύ μικρή για να μεταφέρει το συναίσθημα που νιώθει ένας πατέρας η μια μάνα, που μαζεύει από τον δρόμο τα διαμελισμένα κομμάτια του παιδιού τους..
Μέσα στους αιώνες υπήρχαν σταθερά,  δύο «φυλές» ανθρώπων, που ξεπέρασαν σημαντικά σε ωριμότητα τις υπόλοιπες. Η μία είναι οι Εβραίοι. Από την στιγμή που κατηγορήθηκαν για τον θάνατο του Ιησού και οι Χριστιανοί γίνανε η κυρίαρχη θρησκεία στην Ρωμαϊκή  αυτοκρατορία και αργότερα σε όλα τα κράτη του δυτικού κόσμου, η μοίρα τους είχε σφραγιστεί. Φανταστείτε να έχουν περάσει πεντακόσια, εξακόσια η χίλια χρόνια μετά την θανάτωση του Ιησού και ενώ  εσύ μαζί με την αγαπημένη σου οικογένεια  κοιμάστε μακαρίως μέσα στο σπιτάκι σας,  ξαφνικά να εισβάλει μέσα μια ορδή έξαλλων Χριστιανών, με δάδες στα χέρια και να ουρλιάζουν :  «θα πεθάνετε όλοι σας δολοφόνοι του Χριστού!»
Το τι τραβήξανε αυτοί οι άνθρωποι επί αιώνες δεν λέγεται. Εκεί που ζούσανε ειρηνικά σε ένα μέρος, κάνοντας όποια δουλειά τους επιτρέπανε (συνήθως εμπόριο, πράγμα που δεν τους χάλαγε καθόλου, μια που οι Χριστιανοί θεωρούσαν ατιμωτικό να ασχοληθούν με την παραγωγή  χρήματος η όπως στην Αγγλία που κάποια εποχή επιτρεπόταν μόνο στους Εβραίους να δανείζουν χρήμα και να κερδίζουν  από την τοκογλυφία (εξ ου και η μεγάλη παράδοση των Εβραίων τραπεζιτών στους επερχόμενους αιώνες σε όλη την  Δυτική Ευρώπη και την Αμερική), τους ερχόταν ένα φιρμάνι κατακούτελα,  που τους διέταζε να ξεκουμπιστούν από την Αγία Χριστιανική χώρα τους (βλέπε Ισπανία της αγαπητής Ισαβέλλας, όπου οι Εβραίοι κατοικούσαν εκεί,  αιώνες πριν την έλευση των Καστελάνων).
Ο πόνος ήταν συνεχής από την απίστευτη αδικία. Και ένας λαός, που η μόνη του συνεισφορά στον κόσμο, ήταν ένας Θεός απέραντης οργής και κακίας, με μότο, οφθαλμό  αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος, που στο τέλος μοιραία αφήνει τους πάντες τυφλούς,  έφτασε ειδικά στους τελευταίους δύο αιώνες να χαρίσει  στην ανθρωπότητα αρκετά  από τα λαμπρότερα πνεύματά  της. Και μάλιστα σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς. Και όλα αυτά τα όφειλαν  στο συνεχές κυνηγητό, το άδικο μίσος και την απόρριψη των Χριστιανών,  που σαν αλαζόνες, θεωρούσαν πάντα ότι ήταν ανώτερα πλάσματα και οι Εβραίοι απλά γουρούνια. Βέβαια σήμερα τα «γουρούνια»  έχουν φέρει την κατάσταση τούμπα  και παίζουν στα δάκτυλα τους μικρούς αγαθιάρηδες Χριστιανούς.
Αλλά βέβαια αυτή η αλαζονεία του ανώτερου οδήγησε τα Χριστιανικά έθνη να διαπράξουν τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον άλλων εθνών. Και έτσι οι Ισπανοί ξεπάστρεψαν δεκάδες εκατομμύρια  Ινδιάνους, οι Άγγλοι οτιδήποτε κινείτο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γής, οι Γάλλοι μακέλεψαν την Αλγερία και την Ινδοκίνα και οι Γερμανοί σαν πραγματικοί  Άριοι κάνανε τα φοβερότερα εγκλήματα όπου και αν πατήσανε.  Και προχωρήσανε και σε τρείς γενοκτονίες, αυτές των Εβραίων, των Ρομά και των ομοφυλόφιλων. Σε αυτούς τους τελευταίους θα επανέλθουμε σε λίγο.
Βλέπετε η Αλαζονεία όταν δεν ελέγχεται και αφεθεί να καταλάβει τον Άνθρωπο, γίνεται η χειρότερη μάστιγα του, διότι  τον αποκόπτει   από την συνείδηση του και εν τέλει τον αφήνει ως  κύμβαλο αλαλάζων,  όπου η ψυχή δεν έχει πια καμία  θέση.  Δεν μπορώ να φανταστώ τρομερότερη πληγή να κτυπάει ένα ανθρώπινο πλάσμα.

Αλλά ήρθε η ώρα να  μιλήσουμε για την δεύτερη  ώριμη φυλή της ανθρωπότητας. Μόνο που αυτή,  λόγου του απίστευτου συνεχούς πόνου, της  βαρβαρότητας και της απίστευτης αδικίας  που υφίστατο σε εξουθενωτικό ρυθμό διαμέσου των αιώνων, ξεπέρασε τους πάντες σε ωριμότητα, εξυπνάδα, πνεύμα και τεχνικές παραπλάνησης. Βέβαια πάρα πολλοί  πληρώσανε με μεγάλο προσωπικό κόστος, με  το τίμημα της μοναξιάς και της κατάθλιψης. Παρήγαγε σε όλες τις εποχές,  απίστευτα ανθρώπινα όντα που λάμψανε στο στερέωμα με το εύρος των ταλέντων  και της κριτικής  σκέψης τους. Χωρίς αυτούς δεν μπορώ να διανοηθώ πως θα ήταν σήμερα ο κόσμος μας.  Φανταστείτε ένα κόσμο χωρίς τον Μέγα Αλέξανδρο  και  τον Αχιλλέα, την Σαπφώ και τον Αλκαίο, τον Αισχίνη και τον Πίνδαρο, τον Ευριπίδη  και τον Σοφοκλή,  τον Σωκράτη* και τον Πλάτωνα, Τον Ζήνωνα και τον Απολλόδωρο,  τον Καίσαρα και τον Μάρκο Αντώνιο, τον Κικέρωνα και τον Οκταβιανό, τον Τιβέριο και τον Τίτο, τον Αδριανό και τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Οράτιο και τον Βιργίλιο, τον Οβίδιο και τον Σενέκα, τους απίστευτους   Λεονάρδο ντα Βίντσι και   Μιχαήλ Άγγελο,  τον Ντοναντέλλο και τον Νικόλα Μακιαβέλι,  τον  Ραφαέλ και τον Καραβάτζιο , τον  Φραγκίσκο  de Metel και τον  Μολιέρο, και βέβαια τον  Χένρυ τον  Δεύτερο και τον  Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, τον  Εδουάρδο τον Δεύτερο και τον Ριχάρδο τον Δεύτερο, τον Μεγάλο Ουίλιαμ Σαίξπηρ και τον Άντονι  Μπέικον,  τον  Hoelderin και τον Έρασμο, τον Σαλαδίνο και τον Μωάμεθ τον κατακτητή, τον Ομάρ Καγιάμ,  και από τους νεώτερους τον Οράτιο Walpole και τον Λόρδο Μαουμπάντεν, τον Λόρδο Βύρωνα και τον Όσκαρ  Γουάιλντ,  τον DH  Λώρενς και  τον Λώρενς της Αραβίας,  τον Φόρστερ και την Βιρτζίνια Γουλφ , την Μαίρη Ρενώ και τον Τζόε Όρτον, τον Κρίστοφερ Άισεργουντ και τον  Νόελ Κάουαρντ,  τον Λώρενς Ολίβιε και τον Ντερκ Μπόγκαρντ,  τον Φράνσις Μπέικον,  τον Ντέρεκ Τζάρμαν  και  τον Φασπρίντερ,  για να πάμε στο Φρειδερίκο τον Μεγάλο της Πρωσίας και τον Λουδοβίκο της Βαυαρίας,  τον Κάισερ Γουλιέλμο τον Δεύτερο και τον Φρειδερίκο Κρούπ,  για να συνεχίσουμε με τον Πωλ Βερλέν και τον Αρθούρο Ρεμπώ,  τον Ζαν Κοκτώ και τον Ζαν Ζενέ,  τον Αντέ Ζίντ και τον Μαρσέλ Προύστ,  την Μαργαρίτα Γιουρσενάρ και τον Μισέλ Φουκώ,  τον Πήτερ Τσαϊκόφσκι και τον Σεργκέι Ραχμάνινοφ,  τον Βάσλαβ Νιζίνσκυ και τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ,   την Βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας και τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, τον Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα και τον Τέννεση Ουίλιαμς, τον υπέροχο  Λουβοδίκο Βιτγκενστάιν,  τον Κωσταντίνο Καβάφη και τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι, τον Χένρυ Τζέιμς και τον Χέρμαν Μέλβιλ,   την Έμιλυ Ντίκινσον και την Γερτρούδη Στάιν,  τον Τρούμαν Καπότε και τον Τζέιμς Μπάλντγουιν, τον Τζέιμς Ντιν και την Γκρέτα Γκάρμπο, τον Έρολ Φλιν και τον Γκάρυ Γκραντ,  τον Ρόκ Χάντσον και τον Τσάρλς Λώτον,   τον Τζόρτζ Κιούκορ και τον Λουκίνο Βισκόντι,  τον Μοντγόμερυ Κλιφτ και τον Ρίτσαρντ Μπάρτον,  τον Λιμπεράτσε και τον Λέοντα Μπερνστάιν,  τον  Αντυ  Γουόρχολ και  τον Ντέιβιντ  Χόροβιτς , αλλά και πόσες ακόμα χιλιάδες λαμπρών πνευμάτων, που τα ονόματα τους έφτασαν ως τις μέρες μας, παρόλο που αν αυτό γινόταν γνωστό τότε (ας πούμε κατά τον μεσαίωνα)  ήταν δυνατόν να τους στείλει κατευθείαν στο θάνατο.
Φανταστείτε λοιπόν πόσο μεγαλύτερο είναι το ποσοστό των  εξαιρετικών ανθρώπων  που δεν μάθαμε ποτέ την πραγματική τους φύση. Και έτσι θα μπορούσαμε να τους καταλάβουμε πολύ καλύτερα και να τους αναλύσουμε κάτω από ένα άλλο πρίσμα. Ναι. Μιλάω για τους ομοφυλόφιλους. Τους άρχοντες του πνεύματος που περπατήσανε όλους αυτούς τους  αιώνες πάνω στη γη , ειδικά από τότε που η θρησκεία της αγάπης κυριάρχησε πάνω στο δυτικό κόσμο,  σε δύσβατα δηλητηριώδη  σοκάκια και καταφέρανε να δημιουργήσουν για χάρη μας ένα πιο φωτεινό κόσμο. Πολλές φορές με το αίμα τους..  Δεν μπορώ καν να φανταστώ πως θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς αυτούς.
Αυτά όμως δεν αποτελούν μόνιμες καταστάσεις. Όταν οι ομοφυλόφιλοι θα γίνουν πλήρως και ισότιμα αποδεκτοί από τις κοινωνίες τους, πράγμα που στην δύση έρχεται γοργά (όχι όμως και στην καθυστερημένη  Χριστιανική ορθόδοξη χώρα , όπου κάποτε έζησε ένας  Αχιλλέας  και ένας Πάτροκλος, η ένας Μεγαλέξανδρος και ένας Ηφαιστίωνας), τότε αυτό θα σηματοδοτήσει και το τέλος της υπεροχής τους. Θα γίνουν και αυτοί,  ακριβώς ίδιοι με τον  υπόλοιπο κόσμο.
Όσο για τους Εβραίους το ίδιο συμβαίνει και με αυτούς. Μετά από δύο ολόκληρες χιλιετηρίδες επιτέλους ηρεμούν.  Έχουν γίνει πλήρως αποδεκτοί από τα δυτικά κράτη και μάλιστα αντιμετωπίζονται ευνοϊκότερα από όλους τους άλλους (όπως σε ζητήματα  διεθνών πολιτικών αποφάσεων),  λόγω των τύψεων των δυτικών για όσα έχουν υποστεί ανά τους αιώνες και ειδικά στο τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο από τους ναζί.  Έχουν την δική τους χώρα το Ισραήλ και στην Αμερική αποτελούν την κυρίαρχη  πολιτική δύναμη. Δεν τους εναντιώνεται κανείς. Και ενώ θα έπρεπε να ηρεμήσουν  πια και να ζήσουν  απολαμβάνοντας και αυτοί την ζωή τους και τους καρπούς της, δύο έννοιες τους δηλητηριάζουν την ψυχή. Σιωνισμός και ορθόδοξος Ιουδαϊσμός. Και ενώ τα είχαν όλα, άρχισαν να μπαίνουν στον ένα πόλεμο μετά τον άλλο, κλέβοντας την γη αθώων ανθρώπων, εκτελώντας επί χρόνια ένα σχέδιο πλήρους εξόντωσής τους, προσπαθώντας να ολοκληρώσουν την γενοκτονία ενός λαού, δείχνοντας απίστευτα μικρή μνήμη σε όλα τα εγκλήματα ιδίας φύσεως που οι άλλοι είχαν διαπράξει απέναντί τους.
Όσο για τους φανατικούς Ορθόδοξους Εβραίους,  βγάλανε ως λάβαρο τον απίστευτο  Θεό τους, αλαλάζοντας και ορμώντας με ανανεωμένο μίσος σε μια μάχη χωρίς τέλος που βέβαια πάλι θα τους αφήσει στο τέλος τυφλούς. Τι να πω; Μοιάζει ότι αυτός ο λαός καταδιώκεται από μια κατάρα. Δεν μπορεί να βρει τρόπο  να αποδεχτεί και να αγαπήσει τον εαυτό του. Συλλογικά παραμένει ένας λαός βουτηγμένος μέσα στο μίσος. Είναι απίστευτο πως ένας άθλιος Θεός που τον εφηύρανε   τρεισήμισι  χιλιάδες χρόνια πριν, όταν έβοσκαν τα κατσίκια τους στα άνυδρα βουνά, συνεχίζει να τους εμπνέει και να τους καθορίζει την ζωή σε τέτοιο βαθμό, στην σημερινή εποχή.
Το χειρότερο  επίτευγμα των Εβραίων,  είναι δυστυχώς ότι δηλητηριάσανε ανεπανόρθωτα την ανθρωπότητα,  με την δημιουργία ενός Θεού χωρίς αγάπη  για τον  άνθρωπο. Και αυτό γιατί,  παίρνοντας σειρά ο Χριστιανισμός,  το φαινόμενο εξαπλώθηκε σε  όλο τον δυτικό κόσμο, αφού οι Έλληνες επιτρέψανε να εισδύσει στα σπίτια τους ο Θεός της αγάπης και μετά από κάποιους αιώνες αυτός  που έμεινε να διοικεί σε όλο τον Δυτικό κόσμο και στην Ελλάδα,   ήταν ο Θεός τιμωρός της  παλαιάς Διαθήκης.  Βλέπετε  ο Θεός της αγάπης δεν προσφέρεται για εκμετάλλευση. Και οι Γραμματείς  και Φαρισαίοι σκοπό έχουν,  να μετατρέπουν πάντα τον οίκο του Θεού σε οίκο εμπορίου. Και για να το καταφέρουν αυτό χρειάζεται να κρατάνε τρομοκρατημένους τους πιστούς. Έτσι ελέγχονται καλύτερα και αποδίδουν πολύ περισσότερο. 
Με την έλευση και του Ισλαμισμού, όπου ο Θεός τιμωρός  κυριαρχεί και είναι  απόλυτα ορατός (παρόλα τα της ευσπλαχνίας που ακούγονται εδώ και εκεί),  το κακό άπλωσε σιγά- σιγά τα πλοκάμια του πάνω σε όλο τον κόσμο και το σκοτάδι κατέκλυσε την ανθρωπότητα.  Σήμερα  οι τρείς αδερφές  (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Μουσουλμανισμός),  αποτελούν μια πραγματική μάστιγα για όλο τον  πολιτισμένο κόσμο. 

Θα ήταν σωστό στις δύο εξαιρετικά ανεπτυγμένες ομάδες να αναφέρουμε και τους Ρομά, αυτούς τους για αιώνες περιπλανώμενους Ινδούς της Ευρώπης. Θα σας δώσω μόνο ένα παράδειγμα. Πριν αρκετά   χρόνια είχα πάει να διασκεδάσω σε ένα κέντρο στου Ψειρή με τους φίλους μου. Σε κάποια στιγμή με πλησίασε μια Ρομά με λουλούδια και μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και χωρίς καλά-καλά να καταλάβω τι συνέβη της είχα δώσει 25 Ευρώ, ενώ δεν είχα καμία διάθεση να της δώσω ούτε ένα. Την κοίταγα,  που έφευγε χαμογελώντας,  με ορθάνοικτα από την κατάπληξη μάτια, καθώς αγωνιζόμουν να καταλάβω  πως ένα εφτάχρονο κορίτσι,  αποδείχτηκε τόσο πολύ πιο εύστροφο  και έξυπνο από μένα, ώστε να με αγοράσει και να με πουλήσει μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν ένα παιδάκι από την ηλικία των δύο και τριών χρόνων μεγαλώνει στο δρόμο, παρατηρώντας τις αντιδράσεις και τον χαρακτήρα  των υποψήφιων πελατών. Φανταστείτε το λαμπρό μέλλον που θα μπορούσαν να είχαν αυτά τα παιδιά αν σπούδαζαν σε κλάδους όπως η ψυχιατρική, η ψυχολογία η η κοινωνιολογία. Βέβαια τότε τα δικά τους παιδιά θα μεγάλωναν προστατευμένα σε ένα σπίτι και το τάλαντο των γονέων δεν θα μεταβιβαζόταν στα ίδια.
Τέλος αξίζει να μιλήσουμε και για μια άλλη ομάδα μόνο που αυτή δεν είναι τόσο περιορισμένη. Για την ακρίβεια αποτελεί πάνω από το μισό πληθυσμό όλου του πλανήτη. Και βέβαια πρόκειται για τις γυναίκες, που από τότε που κάποιες χιλιετίες πριν οι άνδρες επιβάλανε την πατριαρχία στο κόσμο, αυτές για να αντέξουν στην ανώτερη σωματική δύναμη των αρσενικών και την απόλυτη και βάρβαρη κυριαρχία που εξασκούσαν επάνω τους, άρχισαν για άμυνα να αναπτύσσουν το ισχυρότερο όπλο που είχαν. Τον εγκέφαλο τους. Και έγιναν πολύ ποιο έξυπνες από τους άνδρες, ώστε να έχουν καταφέρει να τους ελέγχουν χωρίς αυτοί να το αντιλαμβάνονται καν..
 Και ενώ στις προηγούμενες ομάδες μοιάζει πια,  αργά η γρήγορα να πλησιάζει ο καιρός της ισορροπίας, εδώ δυστυχώς, σε μεγάλο μέρος του κόσμου,  δεν διαφαίνεται καμία αλλαγή  για πολλά-πολλά ακόμα  χρόνια.  Αν και ποτέ δεν ξέρει κανείς τι  μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον..

Πριν ολοκληρώσουμε αυτή την μικρή ιστορία,  θα ήθελα να κάνω άλλη μια στάση στην αγαπημένη μου χώρα την Ελλάδα. Βλέπετε τα τελευταία χρόνια με απασχολεί  ιδιαίτερα το πώς η χώρα που χάρισε τα φώτα της και τον απίστευτο πολιτισμό της σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, βρέθηκε η ίδια δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά να είναι τόσο πίσω πολιτισμικά και να ζει τον δικό της μεσαίωνα. Και κάποιες σκέψεις περάσανε από το μυαλό μου. Βλέπετε η Ελλάδα καθώς παρήκμαζε είχε την κακή τύχη να κατακτηθεί από τους Ρωμαίους, που θεωρήσανε πιο πρέπον στα θέατρα της,  να παίζονται    θεάματα με υπέροχα αφρικανικά θηρία και αλαλιασμένους δούλους , που σίγουρα ήταν πολύ πιο ενδιαφέροντα από τα έργα  του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, που θα πρέπει να οδηγούσαν στον ύπνο τους δύσμοιρους Ρωμαίους πολίτες,  που είχαν την ατυχία να τα παρακολουθήσουν.
  Βέβαια οι Ρωμαίοι πάντα θαυμάζανε τους Έλληνες,  συνειδητοποιώντας την υπεροχή του πολιτισμού τους και υπήρξαν αρκετοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες που δόξασαν την Ελλάδα με τα έργα τους,  με προεξέχοντα τον απαράμιλλο   Αδριανό,   που λάτρευε  όλα όσα εκπροσωπούσε  η Ελλάδα και ειδικά η Αθήνα και φρόντισε αυτή του την αγάπη να την επιδείξει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Εκείνη την εποχή οι Έλληνες κρατήσανε τις ιδέες τους, τα ιερά τους, τους Ολυμπιακούς και άλλους αγώνες τους , μια που τα περισσότερα τα μοιραζόντουσαν με τους Βάρβαρους Ρωμαίους που κοίταζαν να τους αντιγράψουν σε όλους τους πνευματικούς τομείς , αλλά και βεβαίως στην ασύλληπτη Ελληνική τέχνη.  Όση τουλάχιστον τους άφησαν  πίσω στην Ελλάδα.
Μου είπε κάποια φίλη πρόσφατα,  ότι όντως τα χειρότερα εγκλήματα γίνανε στον κόσμο  από τους καθολικούς και τους Προτεστάντες,  αλλά εμείς οι Ορθόδοξοι σαν πραγματικά πνευματικοί Χριστιανοί,  ποτέ δεν τους ακολουθήσαμε σε αυτόν  τον κατήφορο. Όντως έτσι συνέβη;  Για να δούμε τι ακριβώς συνέβη και με τους Ορθόδοξους Χριστιανούς..
Οι Ρωμαίοι οδηγούνται στην παρακμή και προτού το τεράστιο κράτος διαλυθεί εξ των ων συνετέθην, χωρίζεται στα δύο με την Ρώμη πρωτεύουσα της Δύσης πια και την Κωνσταντινούπολη της  Ανατολής. Σε αυτό το τμήμα υπαγόμασταν  και εμείς οι Έλληνες, που παρεμπιπτόντως όλοι οι πληθυσμοί μιλούσαν την γλώσσα μας,   αφού τα ελληνικά εκείνης της εποχής ήταν τόσο διαδεδομένα στην Ανατολή , όπως και τα Αγγλικά στον κόσμο σήμερα. Για να μην έχει το ανατολικό τμήμα την τύχη του Δυτικού, οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες , με προεξέχοντα τον Κωνσταντίνο,  αποφασίζουν  να ομαδοποιήσουν όλους τους πολίτες της αυτοκρατορίας κάτω από μία θρησκεία και διαλέγουν τον Χριστιανισμό. Εξ αρχής το νεοσύστατο κράτος παλεύει να κρατήσει τα εδάφη του και όταν καταφέρνει προς στιγμήν να επεκταθεί σε  νέα εδάφη , αυτά είναι συνήθως άλλων Χριστιανικών χωρών όπως η Αρμενία και η Γεωργία.
 Όταν οι αυτοκράτορες σε συνεργασία με τους  Χριστιανούς επισκόπους αποφασίζουν να σαλμοποιήσουν  τον Χριστιανισμό,  ώστε να τον δεχτούν εύκολα και αυτοί που  πίστευαν  σε άλλες θρησκείες, οι Έλληνες,  που σαν πιο φιλοσοφημένοι και μορφωμένοι άνθρωποι   ήταν αυτοί που είχαν δεχτεί τα διδάγματα του Ιησού περί αγάπης και είχαν ανοίξει τις πόρτες τους στις νέες ιδέες,  αντιδρούν και  θεωρούνται άμεσα σαν εχθροί της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Οι Νεστοριανοί Μονοφυσίτες  θεωρούνται σχισματικοί και εξορίζονται από  την αυτοκρατορία. Αυτοί παίρνουν  μαζί τις βιβλιοθήκες τους και φτάνουν στην Περσία. Εκεί μεταφράζουν τα αρχαία ελληνικά κείμενα και οι Πέρσες παθαίνουν ένα απίστευτο σοκ με αυτά που διαβάζουν. Σιγά-σιγά  οι γνώσεις ταξιδεύουν από ισλαμική σε ισλαμική χώρα και όλοι μιλούν για τον μεγάλο Αραβικό πολιτισμό, που άνθισε ξαφνικά. Ευτυχώς αυτοί δεν χαθήκαν στην μετάφραση…
Οι απίστευτοι Νεστοριανοί  με τα βιβλία τους  φτάσανε μέχρι την Μογγολία και πολλοί  Μογγόλοι αυτοκράτορες φημολογείται  ότι είχαν Ελληνίδες μάνες.
Όσοι έλληνες μείνανε  πίσω είδαν τα άγρια θηρία να ορμούν να τους ξεσκίσουν. Ο Χριστιανισμός που είχε επιβληθεί πια στο Βυζάντιο από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες και το Χριστιανικό ιερατείο, ήταν πια μια θρησκεία βάρβαρων και εγκληματικών όντων. Όταν οι τελευταίοι Έλληνες φιλόσοφοι προσπάθησαν να συνομιλήσουν λογικά μαζί τους, βρέθηκαν να κατακρεουργούνται ζωντανοί από τα μισαλλόδοξα Χριστιανικά θηρία, όπως στην περίπτωση της έρημης της Υπατίας, στα σκαλιά της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Εννοείται πως η φημισμένη βιβλιοθήκη  με τους εκατομμύρια παπύρους της Αρχαίας Ελληνικής σοφίας,  έγινε στάχτη και μπούλμπερη  από το μαινόμενο Χριστιανικό Ιερατείο, που έβαλαν τους εγκάθετούς τους  να εξαφανίσουν μια και καλή,  όλες αυτές τις απίστευτα ενοχλητικές  για αυτούς γνώσεις. Και δεν κατεστράφη  βέβαια από  τους  Άραβες, όταν  αυτοί εισέβαλαν στην Αλεξάνδρεια  (όπως ισχυρίζονταν αργότερα οι Χριστιανοί),   αφού οι Άραβες ένοιωθαν απίστευτο σεβασμό για τα  συγγράμματα  των αρχαίων Ελλήνων.
 Και οι Έλληνες  έμειναν  ξαφνικά  τυφλοί  και απροστάτευτοι  μπροστά στον υπέροχο Μέγα Θεοδόσιο,  που σαν  ανήμερο  θηρίο διέταξε τους άνδρες του,  να γκρεμίσουν το Μαντείο των Δελφών και να καταργήσουν τα Πύθια και τους Ολυμπιακούς αγώνες , που ήταν αυτά που κρατούσαν ενωμένους τους Έλληνες. Το επόμενο βήμα ήταν να δώσει διαταγή να γκρεμίσουν τους αρχαίους ναούς  (οι Χριστιανοί δεν έχασαν καθόλου καιρό  και στα χαλάσματα  έχτισαν αμέσως εκκλησίες), να κάψουν οποιοδήποτε βιβλίο αρχαίας Ελληνικής γραμματείας πέσει στα χέρια τους  και να δώσει διαταγή,  για  όλους αυτούς που αρνούνταν να αλλαξοπιστήσουν  στον Χριστιανισμό,  να τους κυνηγήσουν  αλύπητα    και να τους απαγορεύσουν να μεταφέρουν  την περιουσία τους  στα παιδιά τους,  όταν πεθάνουν.  Έτσι τους εξαθλίωσε παντελώς.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Άγιος  αυτός Αυτοκράτορας του Βυζαντίου (ονομάστηκε Μέγας από την εκκλησία μας αφού έφερε εις πέρας το Θεάρεστο έργο της εξόντωσης  των ειδωλολατρικών Ελληνικών σκυλιών),  έδωσε διαταγή στο καλό του φιλαράκι τον Αλάριχο (χριστιανός και αυτός)  να εκστρατεύσει στην Ελλάδα και να μην αφήσει κανένα Έλληνα όρθιο, ώστε να λυθεί μία και καλή το Ελληνικό ζήτημα. Τα εγκλήματα και η απίστευτη  βαρβαρότητα του Αλάριχου, έμειναν στην Ιστορία. Και έτσι μπορείτε τώρα να εξηγήσετε καλοί μου φίλοι,  γιατί από την Μακεδονία μέχρι και τον νότο της Πελοποννήσου  θρύβουν τα σλαβικά και τα αρβανίτικα τοπωνύμια.    Η Ελλάδα είχε  αδειάσει πια από τους κατοίκους της και το Χριστιανικό ιερατείο μπορούσε πια να συνεχίσει ανενόχλητο το έργο του. Ήταν τέτοιο το μένος των Χριστιανών εναντίον των Ελλήνων και τόσο τους λοιδορούσαν  σαν άθεους και ειδωλολάτρες , που  έφτασε το όνομα του Έλληνα να θεωρείται τόσο μεγάλη βρισιά που εξαφανίστηκε από τα στόματα των ανθρώπων για οκτώ περίπου αιώνες. Τώρα πια οι έλληνες πήραν το όνομα Ρωμιοί  και μόνο όταν τον δέκατο τρίτο αιώνα, που  δεν είχαν απομείνει πια,  παρά μερικά μόνο εδάφη στο Μωριά,  στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και γύρω από την Πόλη,  σκέφτηκαν  οι Ελληνικής καταγωγής Αυτοκράτορες του Βυζαντίου να τονώσουν το ηθικό του κόσμου για να πολεμήσει εναντίον των Τούρκων και τους ονόμασαν ξανά Έλληνες. Αυτά για τον περίφημο Ελληνοχριστιανικό μας πολιτισμό που τόσο αγωνίζεται να μας πείσει η Εκκλησία μας ότι μεγαλούργησε μέσα στους αιώνες. Λυπάμαι, αλλά το μόνο που μεγαλούργησε ήταν το σχέδιο εξόντωσης του Ελληνικού πολιτισμού από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες και τα τσιράκια τους τους Χριστιανούς,  με προεξέχοντες το ιερατείο τους.
Αυτά και για το αγαπημένο μας Βυζάντιο, για το οποίο   τόσο είμαστε υπερήφανοι. Βλέπετε η ιστορία γράφεται  πάντα από τους νικητές, αλλά η αλήθεια βρίσκει πάντα μια χαραμάδα για να ξεπηδήσει ολοφάνερα μπροστά μας και να μας θυμίσει  λυπηρές αλήθειες.
 Αγαπητοί μου φίλοι τώρα ξέρετε ποιο είναι ένα από τα βήματα που πρέπει να κάνετε για να μπορέσει η Ελλάδα μας να ορθοποδήσει κάποτε. Αδειάστε τις εκκλησίες, στερήστε τους από  την δόξα και την δύναμη που αποκτούν  από το χρήμα που τους δίνετε. Ο Θεός που ανέκαθεν μας σερβίρανε,  ήταν μόνο καλός για την τσέπη τους. Ήταν ανέκαθεν ο Θεός του,  οφθαλμός  αντί οφθαλμού  και μας κάνει και εμάς τυφλούς, οδηγώντας μας σταθερά προς τα πίσω.  Ας πάνε στην έρημο της Ιουδαίας να υπηρετήσουν τον Θεό που τόσο πιστεύουν. Και εμείς ας ψάξουμε  να βρούμε την Δύναμη της αγάπης,  που όλοι μας κρύβουμε βαθιά μέσα μας. Τότε σίγουρα ένα καλύτερο μέλλον θα έρθει και σε αυτή την έρημη χώρα, χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι λύνοντας αυτό το πρόβλημα θα λυθούν αυτόματα και όλα μας τα προβλήματα. Αλλά σίγουρα αυτή θα είναι μια καλή αρχή.
 Εννοείται πως δεν είναι όλοι οι ιερείς φιλόδοξοι, φιλοχρήματοι και υποκριτές. Υπάρχουν και αυτοί που αγωνίζονται για τον συμπολίτη τους με όλα τα πνευματικά μέσα και την αγάπη που διαθέτουν.  Αλλά αυτοί οι πνευματικοί άνθρωποι ήταν  πάντα δίπλα  στους συνανθρώπους τους,   ανεξαρτήτως ποιά ήταν η εκάστοτε   καθεστηκυία θρησκεία. Ένας γέροντας Πορφύριος και ένας γέροντας Παίσιος  θα δρούσαν πάντα για τον Άνθρωπο,  ανεξαρτήτως της εποχής που θα βάδιζαν επάνω στη Γή. Όλοι οι πολιτισμοί είχαν τα θαύματά τους και τους Αγίους  τους.
Όσο για τις γιορτές μην ανησυχείτε καθόλου. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Όλες τις  μεγάλες γιορτές που γιορτάζουμε σήμερα, τις γιορτάζαμε και χιλιάδες χρόνια πριν και είναι βαθιά αποτυπωμένες στο ψυχισμό του Έλληνα.
Όσο για το ερώτημα του κατά πόσον είμαστε στην πραγματικότητα   Έλληνες,  αυτό νομίζω ότι δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί ιδιαίτερα. Οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν δώσει  την απάντηση και σε αυτό το ερώτημα. Είχαν απαντήσει ξεκάθαρα ότι Έλληνας είναι όποιος μετέχει της Ελληνικής παιδείας. Τόσο απλά. Ας μην κατηγορούμε λοιπόν τους μετανάστες  που διάλεξαν τον τόπο μας για να ξαναφτιάξουν την ζωή τους, γιατί αρκετοί από αυτούς μπορεί να γίνουν  πιο καλοί  Έλληνες,  από αρκετούς από εμάς. Μην ξεχνάτε εξάλλου ότι ο Έλληνας,  στην μακραίωνη ιστορία του,  ήταν πάντα ένας μετανάστης που έψαχνε τις ευκαιρίες για μια καλύτερη ζωή,   απανταχού της γης…



       Στον αρχαίο κόσμο (Ελλάδα και Ρώμη) η κατάσταση ως προς την ανθρώπινη σεξουαλικότητα  δεν ανταποκρίνεται σε αυτήν των καιρών μας. Τα όρια δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρα, αλλά ορισμένους  τους αναφέρομε σε αυτή την λίστα για να δείξουμε την αγάπη που μπορούσε να αναπτύξει ένας άνδρας για ένα άλλο άνδρα, ακόμα και αν δεν είχαν κλασσική σεξουαλική επαφή μεταξύ τους…  Εννοείται ότι εκείνη την εποχή  όλοι οι άνδρες θεωρείτο ότι έπρεπε να παντρευτούν και να αφήσουν απογόνους, εφόσον οι συνεχείς μάχες είχαν μεγάλο κόστος πάνω στον πληθυσμό και ειδικά τον ανδρικό. Οπότε κανονικά θα έπρεπε να αναφέρονται σαν αμφίφυλοι.

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

ΟΙ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ

                                                 
Γεια σας. Το blog αυτό στήθηκε (χίλια ευχαριστώ Μένια για την πολύτιμη βοήθειά σου!) για να μπορέσω να σας μεταφέρω κάποιες πολύ προσωπικές μου σκέψεις  και βιώματα, που νομίζω ότι μπορούν να προβληματίσουν αρκετό κόσμο. Εύχομαι προς το καλύτερο! :-) 
ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΕΥΧΕΣ
Μετά από δύο χρόνια σκληρής δουλειάς σε χώρα της Ανατολικής Ευρώπης,  λόγω των συνθηκών,  έπρεπε να επιστρέψω στην Αθήνα. Αυτό σήμαινε ότι το παιδί μου, που με τόσο κόπο έστησα και τόση επιτυχία είχε,  έπρεπε να το εγκαταλείψω και να το αφήσω να σβήσει. Και αυτό δεν το άντεχα.
Έτσι μετά από  πρόσκληση για συνεργασία, από ένα άλλο Έλληνα που ασχολείτο με το ίδιο αντικείμενο και την επισήμανση και προειδοποίηση του συνεταίρου μου ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μικροκαθαρματάκι και εν τέλει ένας κοινός ληστής και ότι η συνεργασία μας σαφώς θα έχει κακό τέλος, εγώ στο τέλος την αποδέχτηκα   με την σκέψη ότι και ένας ληστής με λίγο μυαλό,  γνωρίζει ότι στο εμπόριο η συνεργασία με ένα τίμιο άνθρωπο, μπορεί να φέρει πολλαπλάσια κέρδη από αυτά που θα αποκτούσε αν απλά αποφάσιζε να κλέψει. Μετά από σχεδόν ενάμιση χρόνο συνεργασίας μαζί του αναγκάστηκα  να πουλήσω το πατρικό μου στην Αθήνα για να καλύψω την χασούρα από τις επιταγές, για αγορά εμπορευμάτων που του είχα  αποστείλει και που  ποτέ δεν πληρώθηκαν.  Μαζί έχασα και όλα τα εμπορεύματα που είχα αφήσει πίσω για την δημιουργία της νέας κοινής εταιρείας εκεί.
Ήταν απίστευτο το πόσο με πόνεσε αυτό. Και μιλώντας στην Δύναμη που από τόσο μικρός ένοιωθα μέσα μου και που η συμβίωση μαζί της, ήταν αυτό που με εμπόδισε να κάνω το μοιραίο  βήμα προς την  τρέλα η την αυτοκτονία, καθώς μεγάλωσα σε ένα ιδιαίτερα επιβαρυμένο οικογενειακό περιβάλλον, της είπα: Κύριε δεν είμαι χαζός, αλλά φέρθηκα τόσο ανόητα. Σου ζητάω λοιπόν να με βοηθήσεις να βλέπω τους ανθρώπους  όπως ακριβώς είναι και όχι όπως θα τους ήθελα εγώ να είναι. Και για άλλη μια φορά γνώριζα ότι η πραγματοποίηση της ευχής μου προμήνυε νέους πόνους, αλλά ήμουν αποφασισμένος να προχωρήσω.  Βλέπετε  δεν ήθελα ποτέ να ξαναφανώ τόσο μεγάλος μαλάκας.
Και από τότε άρχισα να δουλεύω  πάνω σε αυτό που είχα ζητήσει, μέχρι που έφτασα στο σημείο κάποια χρόνια αργότερα,  να μιλάω με άτομα στο ιντερνέτ  για πρώτη φορά και καθώς ανταλλάσσαμε και φωτογραφίες προσώπου να κοιτάω τα μάτια τους και από αυτό και μόνο,  να αρχίζω να τους λέω πολύ προσωπικά πράγματα για τον χαρακτήρα τους και την ζωή τους, μέχρι που αργά η γρήγορα με  ρωτούσαν ποιος είμαι και πως ξέρω τόσο προσωπικά πράγματα για την ζωή τους και να μου κλείνουν τρομοκρατημένοι την σύνδεση. Βέβαια αυτό που έκανα δεν ήταν σωστό αλλά ήμουν τόσο χαρούμενος με την αποκάλυψη του νέου μου χαρίσματος που δεν μπορούσα να συγκρατηθώ και να μην τους πω τι είχα δει..
Όλα βέβαια τα χαρίσματα έρχονται ως αποτέλεσμα θελήσεως και σκληρής εξάσκησης.  Όπως ακριβώς και η πραγματοποίηση των ευχών μας. Το θέλουμε πάρα πολύ να συμβεί και στρέφουμε την ενέργεια μας και γενικώς τις δυνάμεις μας προς την πραγματοποίηση της ευχής μας. Εννοείτε πως υπάρχει ένα τίμημα για την πραγματοποίηση της κάθε ευχής μας, αλλά αν αντέξουμε όλα τα επακόλουθα, ο πόνος που γευόμαστε από την πραγματοποίησή της,  μας κάνει λίγο πιο σοφούς και άρα προσεχτικούς στο μέλλον με αυτό που θα ζητήσουμε , διότι ξέρουμε πια ότι μαζί με την ευχή έρχεται και το  κόστος,  που πολλές φορές τσούζει αφόρητα. Βέβαια η μόνη σκέψη που μπορεί κάπως να μας ανακουφίσει είναι, το ότι αν κάτι δεν μας σκοτώνει, τότε μας κάνει καλύτερους.. Βέβαια όσο περνάνε τα χρόνια και το μυαλό πήζει, προσέχεις πάρα πολύ τι ζητάς και μερικές φορές καταφέρνεις να κάνεις  μερικές πραγματικά υπέροχες ευχές, που δεν έχουν φυσικά να κάνουν με το εγώ  σου, και οι οποίες σου αφήνουν μια απίστευτη γλύκα στα χρόνια που ακολουθούν..
Παρόλο λοιπόν την ευχή  και την πολύ μεγάλη καλυτέρευση που είχα κάνει, στο να αναγνωρίζω άμεσα ποιος είναι αυτός που έχω απέναντί μου, η γενικώς να βλέπω την αλήθεια πίσω από καταστάσεις,  υπήρξε ένας τομέας που ασυνείδητα  αρνήθηκα να δω την αλήθεια, λόγω του μεγάλου κόστους πάνω στην θετική μου άποψη για τον άνθρωπο και το μέλλον του. Και αυτή την καθυστέρηση την πλήρωσα πανάκριβα. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά για μια αλήθεια, που όσο και αν πονάει ανοίγει την συνείδηση μας.  ΟΙ κατσαρίδες λοιπόν αφορούν αυτήν την τόσο αργοπορημένη συνειδητοποίηση..

Όλα ξεκινήσανε αρκετά χρόνια πριν,  όταν στα είκοσι τρία μου χρόνια, μετά το πέρας των σπουδών μου στην Ελλάδα,  παράτησα τα πάντα πίσω μου και έφυγα χωρίς καμία βοήθεια και με δυόμιση  χιλιάδες δολάρια στην τσέπη, αποτέλεσμα σκληρής  δουλειάς,  για να σπουδάσω κινηματογράφο στην Αμερική. Τα Αγγλικά που μιλούσα ήταν του σχολείου, που σημαίνει ότι δεν μπορούσα να μιλήσω την γλώσσα, αφού δεν είχα πάρει και κανένα πτυχίο πάνω σε αυτή. Το όνειρό μου ήταν να σπουδάσω και να πάω να δουλέψω στο Hollywood σαν σκηνοθέτης και βέβαια ήθελα να δω τι μπορούσα  να καταφέρω μόνος μου.. 
Για να μετατρέψω  μια μεγάλη ιστορία σε μικρή, μιας που δεν είναι αυτό το θέμα μας, με πολύ προσπάθεια και με την τύχη που βοηθάει τους τολμηρούς, κατάφερα να πάρω την πράσινη κάρτα και να εισαχθώ στο τμήμα κινηματογράφου, ενός από τα καλύτερα    πανεπιστήμια  του Καναδά, πληρώνοντας τα δίδακτρα που πλήρωνε ένας Καναδός και όχι ένας ξένος. Γιατί βέβαια αν έπρεπε να πληρώσω 15.000 δολάρια το χρόνο μόνο για δίδακτρα στο Πανεπιστήμιο,  δεν θα είχα καμία τύχη εφόσον δεν είχα καμία βοήθεια από πουθενά.   Εδώ θα σταματήσω με αυτό το μέρος της ιστορίας μας και θα επανέλθω,  όταν η ανάπτυξη της  ιστορίας  το απαιτήσει.

ΤΟ «ΘΗΡΙΟ»
Η σημερινή εποχή είναι πραγματικά μια πολύ ιδιαίτερη εποχή. Τους τελευταίους δύο αιώνες κυριάρχησε στο Δυτικό κόσμο  ο Καπιταλισμός. Αλλά σήμερα αφού αναδείχτηκε και νικητής στη μάχη του με τον κομμουνισμό  παίζει μόνος του πια στον παγκόσμιο στίβο . Αυτό του επέτρεψε σε πολύ λίγο σχετικά χρόνο με την δημιουργία παγκόσμιων παιχτών σε κάθε τομέα, να απλώσει τα πλοκάμια του πάνω από όλη την Γή.
Ειδικά σήμερα που οι καταστάσεις τρέχουν με τρομαχτική ταχύτητα δεν κρατούνται πια ούτε τα προσχήματα. Όχι ότι ο καπιταλισμός είναι η μοναδική πληγή. Οτιδήποτε λήγει σε –ισμός  φέρνει στο τέλος προβλήματα στον άνθρωπο. Είτε λοιπόν αυτό λέγεται κουμμουνισμός , είτε αναρχισμός , είτε χριστιανισμός, είτε ιουδαϊσμός, είτε μουσουλμανισμός η οτιδήποτε άλλο θέλετε, λόγω ότι μιλάμε για δόγματα, ακόμα και αν βοηθήσουν στην αρχή τον άνθρωπο δίνοντάς του κάτι να πιστέψει και να αναπαυθεί, στο τέλος θα του κάνουν κακό αφού κρατάνε το μυαλό κλειστό και σερβίρουν στον άνθρωπο έτοιμη τροφή. Ο άνθρωπος για να ωριμάσει πρέπει να κρατάει το μυαλό του ελεύθερο και να σκέφτεται για τον εαυτό του. Ειδάλλως  θα βρεθεί πάντα στο τέλος να αποτελεί ένα πιόνι στα συμφέροντα κάποιων άλλων. Είναι εύκολο;  Οτιδήποτε είναι το σωστό για τον άνθρωπο, να ξέρετε ότι αποτελεί πάντα τον πλέον δύσβατο δρόμο.
Ο καπιταλισμός θεωρείται καλός, γιατί αφήνει πρωτοβουλίες στον άνθρωπο και οξύνει το μυαλό. Ναι αλλά όταν ελέγχεται. Και καλό είναι να ελέγχεται και από την πολιτική  εξουσία, αλλά και από τον τύπο. Γιατί όταν ο άνθρωπος κάνει Θεό του το χρήμα, τότε γίνεται επικίνδυνος για όλη την κοινωνία, αφού είναι σχεδόν πάντα σίγουρο ότι η τρομερή δύναμη που μαζεύει στα χέρια του,  σίγουρα δεν θα διοχετευτεί προς το συμφέρον των πολλών, αλλά μόνο του εαυτού του.
Και κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιο θα είναι το επόμενο σχέδιο που θα βάλει στο μυαλό του ένας άνθρωπος η μια ομάδα ανθρώπων που έχουν μαζέψει απίστευτη δύναμη στα χέρια τους.
Σήμερα που οι μάσκες έπεσαν αυτό έχει γίνει ξεκάθαρο.

Ο Καπιταλισμός στηρίζεται πάνω σε τέσσερις κυρίως πυλώνες.
Ο πρώτος πυλώνας είναι οι εφτά αδερφές.  Οι  εφτά μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες που έχουν αιματοκυλήσει κυριολεκτικά τον κόσμο, ειδικά τον τελευταίο αιώνα.
Βλέπετε, όταν μια πολυεθνική εταιρεία αναπτυχθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει τους ανθρώπους  της μέσα σε κάθε κυβέρνηση. Και έτσι οι ρόλοι σήμερα έχουν αντιστραφεί. Αντί η πολιτική  εξουσία να ελέγχει τις εταιρείες, οι πολιτικοί δρουν περισσότερο σαν υπάλληλοι των συμφερόντων των μεγάλων Εταιρειών. Δηλαδή για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία δεν διοικούν πια πραγματικά οι κυβερνήσεις που εκλέγει ο λαός, αλλά τα διοικητικά συμβούλια  των τεράστιων πολυεθνικών εταιρειών.  Αυτό  βέβαια έφερε την ανθρωπότητα μπροστά σε αξεπέραστα προβλήματα. Μετά από τόσους αγώνες επί αιώνες στη Δύση,  για την προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη,  φαίνεται ότι κάναμε απίστευτα βήματα πίσω και βρισκόμαστε πάλι στη γραμμή εκκίνησης,  όπου η ζωή του ανθρώπου δεν είχε καμία σημασία για αυτούς που είχαν  την δύναμη και που μπορούσαν  να σκοτώνουν αθώα πλάσματα , χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Δηλαδή ζούμε σε μια κοινωνία ζούγκλας και σίγουρα φταίμε και εμείς που το επιτρέψαμε να φτάσει έως εδώ, κλείνοντας τα μάτια και τα αφτιά μας σε αλήθειες που θα μας πλήγωναν πολύ και που δεν αντέχαμε να αντιμετωπίσουμε.
Οι πετρελαϊκές  λοιπόν επιτάξανε τις κυβερνήσεις τους, για να τους βοηθήσουν να πάρουν,  με το καλό η το άγριο,  τα συμβόλαια κοιτασμάτων, που θα τους έφερναν δεκάδες  δισεκατομμύρια  δολάρια κάθε χρόνο,  σε όλα τα μήκη  και πλάτη του πλανήτη.  Απίστευτοι πόλεμοι έγιναν για αυτό,  φυλές στρέψανε τα όπλα τους η μία εναντίον της άλλης,  λαοί ματοκυλίστηκαν. Οι εταιρείες δωροδοκούσαν τον οποιοδήποτε χρειαζόντουσαν να προωθήσει τα συμφέροντά τους  και τα φονικά και η αδικία πληθαίνανε.  Χώρες  καταστρεφόντουσαν. Και αυτό δεν έμοιαζε να απασχολεί   ουδόλως τους υπευθύνους των εταιρειών εφόσον το χρήμα έρεε. Και που συνεχίζει να ρέει ακόμη σε όλο τον πλανήτη. Και το χρήμα και το αίμα..
Ο άλλος  πυλώνας, είναι οι Τράπεζες.  Είναι τόσο βάρβαρη η κατάσταση εκεί, που στις μέρες μας το είδαμε και αυτό. Μία από τις τράπεζες, στην περίπτωση μας η Goldman Sachs,   έδωσε τοξικά ομόλογα σε πελάτες της, από τα οποία ήξερε ότι θα χάσουν όλοι τα λεφτά τους. Το έκανε δηλαδή αυτό στους ανθρώπους που την στηρίξανε σε δύσκολες εποχές και την βοηθήσανε να αναπτυχτεί, μόνο και μόνο για να κερδίσει περισσότερα λεφτά από την χασούρα τους. Και δεν ήταν βέβαια η μόνη που έπραξε κατ’αυτόν τον τρόπο.  Στο τέλος  πολλοί από τους πελάτες της καταστράφηκαν οικονομικά.  Η τράπεζα πλήρωσε ένα μικρό πρόστιμο και είναι ακόμα ανοιχτή και ανεβάζει τα κέρδη της. Ανώτερα στελέχη της μετέχουν σε όλες τις Αμερικανικές κυβερνήσεις των τελευταίων  σαράντα ετών.
 Η απληστία των Αγγλοσαξονικών τραπεζών και η αδυναμία ελέγχου τους από την μεριά των δυτικών κυβερνήσεων,  οδήγησε το 2008 στην μεγαλύτερη φούσκα της  ιστορίας  του καπιταλισμού. Περισσότερα από 2 τρισεκατομμύρια  δολάρια  έκαναν φτερά και δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και την Ισλανδία έχασαν όλη την   περιουσία τους. Βέβαια το χτύπημα ήταν πολύ ισχυρό και για τον υπόλοιπο κόσμο,  που δεν μοιάζει  να έχει συνέλθει ακόμη  από αυτό και που εφόσον τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει στην συμπεριφορά των τραπεζών, μοιάζει απλά  να περιμένει αβοήθητος,   τις επιπτώσεις από την επόμενη φούσκα που θα σκάσει στα χέρια του..

Ο Τύπος ήταν αυτός που μαζί με την πολιτική εξουσία θα έπρεπε να αποκαλύπτουν οποιοδήποτε σκάνδαλο των εταιρειών και να προστατεύουν τα δικαιώματα των πολιτών. Ο Τύπος βέβαια όφειλε να ελέγχει και τις αποφάσεις της Πολιτικής,  της Δικαστικής και της Εκτελεστικής εξουσίας.  Επί καπιταλισμού, εκατό χρόνια πριν, ο πρώτος μεγαλοεκδότης σκέφτηκε να δημιουργήσει ένα πόλεμο για να αυξήσει την κυκλοφορία των εφημερίδων του. Και τα κατάφερε βέβαια με υποβολιμαία άρθρα.. Ό Τύπος είχε χάσει πια την αθωότητα του. Στα χρόνια που επακολούθησαν πολλές εφημερίδες και περιοδικά συγκεντρώθηκαν στα χέρια λίγων ανθρώπων. Αυτό τους έδωσε τεράστια δύναμη να χειραγωγούν τις μάζες και έκανε τις κυβερνήσεις πολύ προσεχτικές απέναντι τους. Όταν δε οι ίδιοι άνθρωποι αναπτύχθηκαν και σε άλλους τομείς, όπως ο κατασκευαστικός ας πούμε (κάπως όπως και στην Ελλάδα δηλαδή..), αλλά και οι τράπεζες η άλλες πολύ δυνατές εταιρείες, επένδυσαν στους δικούς τους ομίλους , τότε ένα τεράστιο λόμπυ δημιουργήθηκε και ο τύπος άρχισε να παίζει το ρόλο του τόξου που εκβιάζει και παίρνει ότι είναι προς συμφέρον του. Η δουλειά του τύπου ήταν πλέον να αποκρύπτει και όχι να αποκαλύπτει. Βέβαια οι εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν και αποτελούν φωτεινό παράδειγμα, αλλά δυστυχώς οι πολίτες χάσανε άλλο ένα όπλο αντίστασης,  απέναντι σε αυτούς που θα ήθελαν να ολοκληρώνουν τις δουλειές τους χωρίς να τους ενοχλεί κανείς. Και βέβαια οι δουλειές αυτές δεν είναι  ποτέ προς το συμφέρον του  πολίτη. Η κυβέρνηση βέβαια και εδώ στάθηκε αδύναμη στο να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα αυτών που την είχαν εκλέξει για ένα συγκεκριμένο σκοπό. Όλοι μαζί σε ένα αέναο χορό διαπλεκομένων συμφερόντων.
Και ήρθε η ώρα να αντικρύσουμε τον ποιο βάρβαρο πυλώνα, όπου τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας διαπράχθηκαν και συνεχίζουν να διαπράττονται.. Και σε αυτή την ιστορία έχω να καταθέσω και την δική μου προσωπική εμπειρία..
Και εδώ θα επανασυνδεθούμε με το παρελθόν. Είμαι λοιπόν στον Καναδά για τις σπουδές μου και βλέπω στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ  για την μάχη των ανθρώπων με τον καρκίνο. Βλέπω τα φοβισμένα πρόσωπα των ανθρώπων και γνωρίζω πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η ψυχολογία στην αντιμετώπιση οποιαδήποτε αρρώστιας. Και λέω: «δώσε μου Κύριε εμένα  καρκίνο και θα τους δείξω πως τον αντιμετωπίζει κανείς». Και επειδή στο ντοκιμαντέρ προς το τέλος προσέθετε  ότι πενήντα τοις εκατό των καρκίνων γιατρεύονται πια, είπα: «Όχι Κύριε, δώσε μου AIDS (αφού αυτή ήταν πια η μάστιγα  του αιώνα και η απόλυτη θανατηφόρα αρρώστια) και θα τους δείξω τις δυνάμεις του ανθρώπου». Αυτοκαταστροφικός,  αλαζονικός μαλάκας είπατε;
Ναι, βέβαια.  Αυτή ήταν η ποιο  ηλίθια ευχή που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Εν έτη 1987.
Λίγο καιρό μετά ήρθε να με δει ο φίλος μου από την Ελλάδα. Τρεις βδομάδες μετά με πήρε τρομοκρατημένος να μου πει ότι είχε πάρει τα αποτελέσματα των εξετάσεων που είχε κάνει πριν με επισκεφτεί στον Καναδά και πως ήταν θετικός στο AIDS.  Παρακάλεσα κλαίγοντας τον Θεό να μην τον αφήσει να πεθάνει, έκανα τις εξετάσεις μου μετά κάμποσο καιρό, βγήκα θετικός  και άκουσα την φωνούλα  να μου λέει να μην πάρω φάρμακα, να μην ξαναπατήσω στο νοσοκομείο και δεν θα μου συμβεί κανένα κακό.  Και αυτό έκανα για τα δεκαπέντε επόμενα χρόνια.  Εδώ απλά θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι όταν έκανα το τεστ και βγήκα θετικός,  το ανοσοποιητικό μου σύστημα ήταν στα κακά του χάλια από το φοβερό άγχος της επιβίωσης , την πολύ κακή διατροφή που έκανα ήδη επί ενάμιση χρόνο,  λόγω της φτώχιας και των τρομερών στερήσεων , αλλά και λόγω της απίστευτης μοναξιάς που ένοιωθα τα πρώτα μου χρόνια στον Καναδά και που ήταν ένα από τα βαρύτερα τιμήματα που πλήρωσα όσο ήμουν εκεί..
Και ενώ εγώ συνέχιζα κανονικά τις σπουδές μου χωρίς να φοβάμαι καθόλου για το τι θα μου φέρει το μέλλον,  η ίδια η ζωή μου είχε μεταφερθεί μέσα σε ένα χρυσό κλουβί. Είχα φυλακίσει δηλαδή μόνος μου τον εαυτό μου, καθώς έτρεμα μήπως μεταδώσω τίποτα σε κάποιο άλλο άνθρωπο,  ο οποίος βέβαια δεν θα μπορούσε να το αντιμετωπίσει και βέβαια θα θεωρούσε υπεύθυνο εμένα για την κακή του μοίρα. Έτσι απέφευγα στην αρχή ακόμα και τους φίλους μου να αγγίζω. Όπως πέρναγε ο καιρός και παρακολουθούσα τους ανθρώπους να πεθαίνουν σαν μύγες, ήξερα ότι κάτι δεν πάει καλά, εφόσον ούτε εγώ,  αλλά ούτε και ο φίλος μου, που από εσωτερική γνώση, δεν άγγιξε ποτέ τα φάρμακα καθώς γνώριζε ότι ήταν απίστευτα τοξικά (όπως το ΑΖΤ που έστειλε στο θάνατο εκατομμύρια κόσμο), δεν παρουσιάζαμε κάποιο πρόβλημα. Παρόλα αυτά ο φίλος μου πιστεύοντας ότι είναι κοντά στο θάνατο και φοβούμενος μην διαπομπευτεί  αν αρρώσταινε μέσα στο κόσμο, άφησε την δουλειά του και την πόλη και αποσύρθηκε για να πεθάνει πάνω σε ένα ερημικό βουνό. Την πρώτη χρονιά έβγαλε καταπληκτικές μελιτζάνες και ντομάτες, την δεύτερη υπέροχα κυδώνια, την τρίτη νοστιμότατα μήλα, την τέταρτη γλυκύτατους λωτούς και την πέμπτη τα ποιο ωραία κεράσια που έχω φάει ποτέ. Την επόμενη χρονιά είχα τελειώσει με τις σπουδές μου και αφού δεν πέθαινε, τον πήρα και γυρίσαμε  στην Αθήνα για να περάσουμε μαζί δέκα ολόκληρα χρόνια, όσο κράτησε δηλαδή η καταδικασμένη εξ αρχής σχέση μας, εφόσον δεν ταιριάζαμε σε πολύ σημαντικούς τομείς..
Όσο ήμουν λοιπόν στον Καναδά έβλεπα τι γινόταν και αναρωτιόμουνα γιατί άραγε  δίνουν στους ασθενείς  τόσο δηλητηριώδη φάρμακα, με αποτέλεσμα  να μην αντέχουν πάνω από δύο η τρία χρόνια και να πεθαίνουν εξουθενωμένοι, λιωμένοι και σε φρικτούς πόνους, ενώ εγώ που δεν έπαιρνα φάρμακα ήμουν μια χαρά. Δεν μπορούσα να αμφισβητήσω την ύπαρξη του ιού, αφού όλοι οι επιστήμονες μοιάζανε να την επικροτούν, αλλά ξέροντας την δική μου περίπτωση και καθώς τα χρόνια περνούσαν και όλο και περισσότερα εκατομμύρια άνθρωποι πέθαιναν με φρικτούς πόνους , ήξερα ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά.
Κάθε φορά που οι ασθενείς ξεπερνούσαν το δόκιμο ζωής οι επιστήμονες απλώς φρόντιζαν να το προσαρμόζουν. Και σιγά-σιγά φρόντισαν να δώσουν μυθικές διαστάσεις στον ιό,  που φαινόταν να προσαρμόζεται σε όλα και παντού και που ποτέ οι επιστήμονες δεν μπορούσαν να πουν πότε και πως θα βρουν τον τρόπο να τον ελέγξουν. Κάτι σαν τον Τιραμόλα δηλαδή. Ο ιός με τα χίλια πρόσωπα, που αλλάζει μπροστά σου με καταιγιστικούς ρυθμούς. Σαν Έλληνας είχα κάθε δικαίωμα να αμφιβάλλω για ότι έβλεπα, αλλά σαν πολίτης της δύσης ήξερα,  ότι όλος ο δυτικός πολιτισμός, τους τελευταίους δύο αιώνες, στηρίχτηκε στο θεώρημα ότι το κράτος υπηρετεί τον πολίτη και όχι το αντίστροφο που ίσχυε στην Ελλάδα. Αυτός ήταν και ο λόγος που όλα αυτά τα εκατομμύρια ασθενών σε όλες τις δυτικές χώρες υπάκουαν τους γιατρούς τους σε ότι και αν τους έλεγαν, χωρίς οποιονδήποτε ενδοιασμό.
Τα χρόνια λοιπόν περνούσαν, οι σπουδές μου (αλλά μόνο αυτές) πηγαίνανε μια χαρά, η προσωπική μου ζωή ήταν κολλημένη στο μηδέν και όταν πλησίαζα να τελειώσω κατάλαβα ότι δεν είχε κανένα νόημα να πάω προς το Hollywood, αφού τόσο τρομερή μοναξιά δεν θα την άντεχα και επέστρεψα στην Ελλάδα.
Δέκα χρόνια μετά που η σχέση μου έφτανε στο τέλος της, το τίμημα ήταν μεγάλο και για τους δυό μας. Ο φίλος μου κατέρρευσε και όταν πήγε στο νοσοκομείο του είπανε ότι είναι ασθενής του Aids και έχει ελάχιστες μέρες ζωής μπροστά του. Βέβαια μόλις πήρε τα φάρμακα που πίστεψε ότι θα τον κάνουν καλά,  έγινε περδίκι σε τέσσερις-πέντε  μέρες. Ουδέν σχόλιο.
 Όσο για μένα έπρεπε να βγω εκεί έξω και μετά από πάρα πολλά χρόνια να προσπαθήσω να βρω ένα σύντροφο. Αλλά δεν ήθελα κανείς να με κατηγορήσει ότι του μετέφερα ένα ιό  και του κατέστρεψα την ζωή. Αφού λοιπόν με διαβεβαιώσανε οι γιατροί,  ότι τα νέα φάρμακα είναι εντελώς αβλαβή και ότι μηδενίζουν τον ιό στο αίμα, οπότε είναι σχεδόν αδύνατο και να τον μεταφέρεις, στα τριάντα εννιά  μου δέχτηκα να μπω  σε θεραπεία.  Ένα χρόνο μετά ξεκίνησα Καράτε και δυο χρόνια και τρεις μήνες αργότερα  απέκτησα την Μαύρη ζώνη. Και  δυόμιση χρόνια μετά από αυτό κτύπησε η καταστροφή.  Μία Κυριακή επιστρέφοντας αργά τα ξημερώματα  στο σπίτι μου αισθάνθηκα τον πιο περίεργο και τον πιο αποκρουστικό πόνο της ζωής μου. Είναι αδύνατο να τον περιγράψω. Και όταν άρχισε να μουδιάζει και το αριστερό μου χέρι κατάλαβα ότι μόλις είχα ένα καρδιακό επεισόδιο.  Πέντε ολόκληρες ώρες μετά ο αδύνατος και προπονημένος άνδρας που μόλις πριν δύο χρόνια  είχε πάρει μαύρη ζώνη στο καράτε, βρισκόταν μεταξύ ζωής και θανάτου στην εντατική ενός κρατικού νοσοκομείου. Η φωνούλα βέβαια είπε ότι ούτε από καρδιά θα πήγαινα και εγώ έκανα απλά μια ευχή να εγχειριστώ από τον καλύτερο δυνατό γιατρό για την δική μου περίπτωση. Όταν μου έκαναν πλήρεις εξετάσεις ανακάλυψαν ότι και οι τρεις αρτηρίες της καρδιάς ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά αποφραγμένες. Η κεντρική 100%, και οι δύο βοηθητικές  75%  και 70%. Μα πως ήταν δυνατόν; Και καλά εγώ πως έκανα καράτε με τις αρτηρίες κλειστές;
Μέσω ενός φίλου και την γνωριμία με ένα νοσηλευτή που δούλευε στο Ωνάσειο,  ο οποίος μίλησε στον γιατρό,  τους ασθενείς του οποίου πρόσεχε συνήθως και ο οποίος γιατρός  τον εκτιμούσε απεριόριστα, βρέθηκα  έξι  μέρες μετά να συνομιλώ με  τον  υπέροχο άνθρωπο και επιστήμονα.  Έμαθε όλο το ιστορικό μου, δεν έκανε σε καμία στιγμή  πίσω και μάλιστα όταν αντί για τους δύο με τρεις μήνες που απαιτούσε  το νοσοκομείο για να προχωρήσει στην εγχείρηση,  εγώ τον παρακάλεσα να προχωρήσει το ταχύτερο δυνατόν, μιας που δεν ήθελα να χάσω και το φθινόπωρο  μου, εκείνος δέχτηκε και μάλιστα χωρίς να δεχτεί να μου πάρει χρήματα  και μέσα σε δύο βδομάδες  με έβαλε στο χειρουργείο. Η εγχείρηση κράτησε πέντε  ώρες,  από τρεις με τέσσερις που κρατάει συνήθως  ένα  τετραπλό  by-pass. Και μου πήρε αρκετό καιρό να συνειδητοποιήσω,   ότι ο εκπληκτικός αυτός  άνθρωπος με είχε σώσει από του Χάρου τα δόντια,  καθώς  λόγω των φαρμάκων που έπαιρνα,  το αίμα μου δεν έπηζε και χρειάστηκε τρομερή προσπάθεια εκ μέρους του και απίστευτες φιάλες αίματος για να ολοκληρώσει την εγχείρηση. 
Η εγχείρηση πήγε μια χαρά, εγώ ανάρρωνα με τρομακτικά γρήγορους ρυθμούς και σε δεκαπέντε μέρες πήγα και διακοπές στην Πελοπόννησο, όπου συνέχισα να περπατάω καθημερινά, πράγμα που απαιτείτο για την αποθεραπεία μου. Βέβαια από τότε οφείλω να περπατάω αρκετά χιλιόμετρα καθημερινά για όλο το υπόλοιπο της ζωής μου, πράγμα όμως που δεν με χαλάει καθόλου,  αφού λατρεύω το περπάτημα. Και έτσι πέρασε άλλος ένας χρόνος και τότε επιτέλους έσπασα.
Είχαν περάσει εικοσιένα ολόκληρα χρόνια από τότε που έκανα την πιο ηλίθια ευχή της ζωής μου και κόλλησα  τον ιό. Και όλα αυτά τα χρόνια δεν είχα παρακαλέσει ποτέ την Δύναμη να τον πάρει  από πάνω μου, γιατί γνώριζα ότι οι ευχές πρέπει να πληρώνονται. Εικοσιένα ολόκληρα χρόνια φυλακισμένος και ξαφνικά άρχισα να κλαίω γοερά και να τον παρακαλάω να με απαλλάξει επιτέλους από το μαρτύριο τούτο. Αρκετά νομίζω είχα πληρώσει για την βλακεία μου..
Δεκαπέντε μέρες μετά ένας φίλος με πήρε τηλέφωνο και μου πρότεινε να διαβάσω το «Αντίο AIDS!» της Μαρίας Παπαγιαννίδου. Πήγα την ίδια μέρα, ήταν δεκαπέντε Ιανουαρίου του 2009, το αγόρασα και το διάβασα μονορούφι. Το άφησα να κυλήσει στο κρεβάτι, άνοιξα τα μάτια μου διάπλατα, κοίταξα ψηλά, είπα ξέπνοα σε ευχαριστώ Κύριε, πήρα από το ντουλάπι όλα τα φάρμακα που επί οκτώ χρόνια έπαιρνα και δηλητηρίαζα το κορμί μου και τα άφησα να κυλήσουν στο καλάθι των αχρήστων. Η ζωή μου πέρασε μπροστά από τα μάτια μου, οι αποκαλύψεις άρχισαν να πυρπολούν το μυαλό μου η μία πίσω από την άλλη κ αι αμέσως μετά  έπεσα σε κατάθλιψη για τρεις ολόκληρους μήνες.
Για άλλη μια φορά εγώ ήμουν υπεύθυνος για τα προβλήματά μου.
Και βέβαια στο βιβλίο διάβασα αυτό που ενδόμυχα γνώριζα και εγώ και μάλιστα εξ εμπειρίας και που απλά  δεν ήθελα να το παραδεχτώ , γιατί τότε ο κόσμος που πίστευα ότι στηρίζεται πάνω σε αρχές, απλά θα κατάρρεε και μόνο το χάος θα έμενε για να τον αντικαταστήσει. Διάσημοι ερευνητές μεταξύ αυτών και ο Ντούισπεργκ  ισχυριζόντουσαν ότι ο ιός δεν υφίσταντο καν. Πρωτεργάτης μάλιστα στην επίθεση αυτή εναντίον του ιού και των πολυεθνικών ήταν και ένας απίστευτος έλληνας από το πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, ο Δόκτωρ Μανιώτης.  Αυτός εξ αρχής ισχυριζόταν ότι ο Gallo  ήταν ένας απίστευτα κενόδοξος άνθρωπος που ήθελε να ανακαλύψει οπωσδήποτε ένα ιό. Αυτό θα του εξασφάλιζε βέβαια δόξα και χρήμα και έτσι θα πραγματοποιούσε και αυτός το αμερικανικό του όνειρο. Βέβαια αργότερα πολλοί από τους κορυφαίους ερευνητές αναγκάστηκαν να πάρουν τα λόγια τους πίσω,  αφού οι Φαρμακευτικές τους έκαναν απίστευτες επιθέσεις  και φυσικά απειλούσαν ευθέως να τους στραγγαλίσουν  επαγγελματικά, αν συνέχιζαν να τους εναντιώνονται.
Τον τελευταίο καιρό συζητούσα αρκετά με ένα φίλο γιατρό και μου έλεγε ότι ο ιός ελλοχεύει μέσα στο σώμα (όπως στη δική μου περίπτωση) και ότι μπορεί να βγει στην επιφάνεια μετά  από εικοσιπέντε,  τριάντα η και σαράντα χρόνια ακόμα.  Έβρισκε απαντήσεις   για όλα αλλά έμεινε σιωπηλός όταν του θύμισα ότι όλα αυτά ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα όταν ο Gallo έπεσε πάνω σε αρκετές υποθέσεις ανθρώπων (κατά σύμπτωση όλοι ομοφυλόφιλοι) με διαλυμένο ανοσοποιητικό σύστημα και ανάπτυξη πολλαπλών καρκίνων και ειδικά του τύπου σάρκωμα Kaposi.  Αμέσως μυρίστηκε αίμα και όρμησε να βρει  τον πολυπόθητο ιό. Βέβαια αν το θέλω του δεν ήταν τόσο ανικανοποίητο και το ένστικτό του τόσο θολωμένο από το θέλω του, θα έβλεπε αμέσως την αλήθεια. Και η αλήθεια βέβαια ήταν πεντακάθαρη και ήταν πάντα μπροστά του, οπότε υπάρχει πάντα και η πιθανότητα να τα γνώριζε όλα αυτά εξ αρχής,  αφού δεν φαινόταν τόσο ηλίθιος, αντιθέτως μάλιστα..
Μετά από χιλιάδες χρόνια και μετά από την σεξουαλική επανάσταση των παιδιών των λουλουδιών της δεκαετίας των εξήντα, ήρθε η ώρα μια δεκαετία αργότερα να κάνουν και οι gay την δική τους σεξουαλική επανάσταση. Έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία είχαν τους δικούς τους χώρους που μπορούσαν να πιουν, να φλερτάρουν και να χορέψουν ελεύθερα, χωρίς να τους ενοχλεί κανείς , αφού αυτό το δικαίωμα το είχαν αποκτήσει μέσα  από μεγάλες μάχες. Και όπως σε όλες τις επαναστάσεις και μπροστά στην απόλυτη ελευθερία που βίωναν, απλά έφτασαν στο άλλο  άκρο, αυτό της κατάχρησης. Από την Castro street του Σαν Φραντσίσκο και την down town του Λος Άντζελες, μέχρι το Greenwich Village και το Soho της Νέας Υόρκης, χιλιάδες νέοι βίωναν ένα απίστευτο πανηγύρι. Κάθε βράδυ και για μήνες η και χρόνια ακόμη, πήγαιναν στα gay bars και έπιναν, κάπνιζαν (και όχι μόνο τσιγάρα..) και χόρευαν μέχρι το πρωί. Κατόπιν έπαιρναν τον σύντροφο της βραδιάς και ολοκλήρωναν την νύχτα με σεξ και ναρκωτικά (κατά προτίμηση  poppers) μέχρι πρωίας.
Ήμουν στα δεκαεννιά μου όταν έκανα και εγώ την σεξουαλική μου επανάσταση. Για τρείς μήνες και για ώρες κάθε βράδυ (συνήθως μέχρι πρωίας) χαιρόμουν το σεξ, χωρίς να ανακατεύω τσιγάρα , ποτό η ναρκωτικά οποιουδήποτε είδους. Μόνο σεξ.  Στους τρεις μήνες πάνω κατέρρευσα. Δεν τα μπορούσα όλα μαζί. Είχα την σχολή μου και τον αθλητισμό. Και επειδή είχα μάθει να είμαι  εντάξει στις υποχρεώσεις μου πρώτα και μετά ακολουθούσε η διασκέδαση, έκοψα το σεξ. Η τουλάχιστον το συνέχισα μια –δυο φορές την βδομάδα, όσο άντεχα δηλαδή,  για να μπορώ να αντεπεξέλθω σε όλα,  σε ένα καλό επίπεδο.
Φανταστείτε λοιπόν τι συνέβη σε αυτά τα παιδιά στην Αμερική. Απλά μετά από κάποιους μήνες το ανοσοποιητικό τους σύστημα, κατέρρευσε. Το ποτό μαζί με το ξενύχτι, τα poppers (που μετά από συχνή χρήση καταστρέφουν τα κύτταρα του εγκεφάλου) και το σεξ  χωρίς προφύλαξη,  που προφανώς τους κληροδότησε και δύο-τρία «παράσημα» στον καθένα, τους έφερε όλους στα πρόθυρα της διάλυσης. Με παντελώς καταστραμμένο  το ανοσοποιητικό τους σύστημα, καρκίνοι και άλλες αρρώστιες άρχισαν να τους θερίζουν  και να τους σκοτώνουν σαν μύγες.
Αυτή είναι όλη η ιστορία μας αγαπητοί μου, είναι εντελώς ξεκάθαρη και εκεί θα έπρεπε να είχε τελειώσει το όλο θέμα.  Οποιοσδήποτε λογικός γιατρός θα τους έκανε μερικές απλές ερωτήσεις και θα έβρισκε αμέσως την σύνδεση που χρειαζόταν. Όχι όμως και ο Gallo που δίψαγε για  δόξα και χρήμα.  Και εκεί αντί να του τραβήξουν το αυτί και να τον στείλουν σπίτι του, ξαφνικά εμφανίστηκαν  απροσδόκητοι σύμμαχοι  και τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία..
Και πρώτα από όλους με ουρανομήκεις   ζητωκραυγές ήρθε προς βοήθειά  του, η απίστευτη Χριστιανική δεξιά,  δοξάζοντας τον Κύριο για τον ιό της καταστροφής που έστειλε εναντίον των μισητών και βδελυρών ομοφυλόφιλων για να τους αφανίσει όλους, όπως έκανε και τότε στα Σόδομα και Γόμορρα  εναντίον των τότε αμαρτωλών. Ναι. Είναι η ίδια Χριστιανική Δεξιά που με τα  χρήματα που μοιράζει δεξιά και αριστερά και με τους πολιτικούς που επηρεάζει (sic) , έχει περάσει σε αρκετά σχολεία της Αμερικής, εν έτη 2010, τη γραμμή της, να διδάσκεται δηλαδή, ότι ό κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεούλη σε έξι μέρες και ότι βέβαια ο άνθρωπος είναι το τελειότερο δημιούργημά του και το κέντρο της δημιουργίας του. Και βέβαια το επόμενο βήμα τους ήταν  να αγωνιστούν  λυσσαλέα  ώστε να μην διδάσκεται στα σχολεία η θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου. Μα και τι ηλίθια θεωρία είναι και αυτή;  Δεν είναι ξεκάθαρο,  ότι ο Άνθρωπος προσεδαφίστηκε μια ωραία πρωία πάνω στη Γη, που και βέβαια είναι το κέντρο του σύμπαντος, σταλμένος από τον Θεούλη που είχε φροντίσει πριν να δημιουργήσει και την Εύα, κόβοντας απλά το ένα πλευρό του Αδάμ;  Και τι τέλεια αυτή η παλαιά Διαθήκη! Και πως τα εξηγεί όλα  έτσι όμορφα και εμπεριστατωμένα!

Από δίπλα όρμησαν τα τσακάλια που μυριστήκαν αίμα. Οι πολυεθνικές φαρμάκων δηλαδή. Και ο κύκλος έκλεισε όταν στο τραπέζι έκατσαν και οι πολιτικοί, που ένας πιθανός ιός θα τους ερχόταν σαν μάννα εξ ουρανού, αφού θα τους έλυνε τα χέρια και θα ησυχάζανε  μια και καλή με όλες τις σεξουαλικές επαναστάσεις,  που τις τρέμανε και τους είχαν φέρει στα όρια  τους. Η ελευθερία του σεξ είναι ότι τρομάζει περισσότερο ένα πολιτικό καθεστώς,  μιας  που αισθάνονται ότι χάνουν τον έλεγχο των πολιτών. Και ελεύθεροι και σκεπτόμενοι πολίτες είναι επικίνδυνοι πολίτες για όλα τα καθεστώτα. Για να καταλάβετε πόσο πολύ τρέμουν οι πολιτικοί το σεξ, ανοίξτε την τηλεόραση σας ας πούμε σε prime time.  Δηλαδή  οκτώ με δώδεκα το βράδυ. Μετρήστε σε όλα τα κανάλια πόσες δολοφονίες παρακολουθούν τα αθώα μάτια των παιδιών σας, παρόλο το ψυχολογικό  βάρος που μπορεί να έχει αυτό στη Ψυχούλα  τους. Και τώρα μετρήστε πόσες σκηνές σεξ έχει. Ακριβώς. Συνήθως καμία. Τόσο πολύ το τρέμουν.  Και η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή. Το καλό σεξ απελευθερώνει τον άνθρωπο.   Σε κάνει να βλέπεις άστρα. Είναι από μόνο του μια απίστευτη εμπειρία. Αρκετοί άνθρωποι παίρνουν ειδικά ναρκωτικά για να μπορέσουν να δουν πιο καθαρά μέσα τους η να συναντήσουν ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον Θεό. Το ίδιο ακριβώς μπορείς να πετύχεις μετά από μία επιτυχημένη συνεδρία σεξ. Το σεξ μπορεί να σε ταξιδεύσει  σε κόσμους μαγικούς και να σε βοηθήσει να αναπτύξεις τον εγκέφαλο  σου. Το σεξ από μόνο του μπορεί να σε κάνει ένα ευτυχισμένο άνθρωπο, αρκεί να το κάνεις με συναίσθημα και δόσιμο προς τον άλλο και όχι εγωιστικά.  Αν  δε το κάνεις  και με τον άνθρωπο που αγαπάς, τότε   η εμπειρία οξύνεται ακόμη πιο πολύ.  Αρκεί βέβαια την ώρα που το γεύεσαι,  να μην μεταφέρεις μέσα σου,  τις ενοχές που δύο χιλιάδες χρόνια του αγαπητού Χριστιανισμού, φρόντισαν να σε εξουθενώνουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Πιστεύω με όλη την δύναμη της καρδιάς μου ότι το σεξ είναι το μεγαλύτερο δώρο της Δύναμης προς τον Άνθρωπο. Ρωτήστε και τα Δελφίνια, σίγουρα κάτι θα έχουν να σας διηγηθούν.

Το πάζλ είχε ολοκληρωθεί.  Οι παίκτες είχαν πάρει τις θέσεις τους στο τραπέζι και η μοίρα των ανθρώπων είχε για άλλη μια φορά σφραγιστεί εν αγνοία τους.
Οι Ευρωπαίοι βέβαια δεν μπορούσαν να μείνουν έξω από το παιχνίδι. Ο Montagner  διεκδίκησε το μερίδιο της δόξας του, οι ευρωπαϊκές φαρμακευτικές πήραν τα ποσοστά  που τους ανήκαν, ο ιός για να στηριχτεί σαν ιδέα,  μετεξελίχθη  σαν ιός που μεταδίδεται με την σεξουαλική επαφή η με το αίμα και δεν είχε να κάνει  πια τίποτα με τους ομοφυλόφιλους,  αλλά με όλο τον ενεργά σεξουαλικό  πληθυσμό  και η αγαπητή Χριστιανική δεξιά ήταν ώρα να κάνει στην άκρη, αφού βοήθησε όσο μπορούσε,  για να εδραιωθεί ο φόβος στους ανθρώπους,  από τον Θεό τιμωρό που χτυπάει αλύπητα όλους τους  ανώμαλους σάτυρους. Αρκετή ηδονή είχαν πάρει εξάλλου από την εξολόθρευση τόσων αμαρτωλών..
Και αφού το σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή, έγινε το έλα να δεις. Πόσες οικογένειες  διαλύθηκαν, πόσες ψυχούλες χάθηκαν, πόσα απίστευτα δράματα παίχτηκαν από ανθρώπους που ήταν παντελώς αθώοι και ξαφνικά τους είπαν ότι είχαν τον ιό, πόσα εγκλήματα πραγματοποιήθηκαν από ανθρώπους πληγωμένους και τρομοκρατημένους και πόσες αυτοκτονίες πραγματοποιήθηκαν προς χάριν του φοβερού και τρομερού ιού,  ποτέ κανείς δεν θα σας το πει.
Και όλοι αυτά τα εκατομμύρια  των θανάτων  δεν καταγράφτηκαν ποτέ σαν αποτέλεσμα του ιού. Αυτό βλέπετε δεν το επιθυμούσαν οι ειδήμονες. Θα ήταν άσχημη διαφήμιση..
Και αυτό που στο τέλος έμεινε, ήταν μια  κοινωνία σε αποσύνθεση, κλεισμένη, αποκομμένη  και τρομοκρατημένη,  μιας που όλο αυτό είχε να κάνει με δύο ταμπού που ισχύουν σχεδόν σε όλες τις κοινωνίες. Συναισθηματική προδοσία  και σεξ.
Μέσα στα συντρίμμια κάποιοι κάνανε πάρτι.   Όλοι τους οι στόχοι είχαν επιτευχθεί, όλα τους τα μέτρα είχαν περάσει, ο κόσμος στεκόταν άναυδος και τρομοκρατημένος, το σεξ είχε δαιμονοποιηθεί,  η σεξουαλική επανάσταση στεκόταν σε αποκαΐδια και   ο  κόσμος σε αυτό τον τομέα είχε γυρίσει δύο αιώνες πίσω. Η μεγαλύτερη γενοκτονία όλων των εποχών θα ολοκληρωνόταν  με πάνω από ογδόντα εκατομμύρια αθώα θύματα, η μέγιστη πλειοψηφία των οποίων ήταν ομοφυλόφυλοι.
  Κανένας ερευνητής δεν τολμούσε να μιλήσει,  αφού όλα τα εργαστήρια χρηματοδοτούνταν από τις πολυεθνικές που παρήγαγαν τα φάρμακα, που τους έφερναν δισεκατομμύρια  κάθε χρόνο. Και οι πολιτικές ηγεσίες ήταν κατευχαριστημένες,  αφού είχαν καταφέρει να χειραγωγήσουν πλήρως τους τρομοκρατημένους πολίτες τους. Ένας τρομοκρατημένος άνθρωπος είναι πανεύκολο να χειραγωγηθεί και να κατευθυνθεί προς όποια κατεύθυνση θες να τον σύρεις. Είναι σαν το  πρόβατο που υπακούει σε όλες τις διαταγές.
Το μόνο που έμενε στις φαρμακευτικές ήταν να καλύψουν απόλυτα τα ίχνη τους. Βλέπετε το οικοδόμημα τους είχε ρωγμές και πολλά αναπάντητα ερωτήματα και κάποιοι ασθενείς, ειδικά οι ομοφυλόφιλοι,  που ήταν και εξοστρακισμένοι από την κοινωνία  και δεν είχαν να χάσουν και τίποτα μπορεί να άρχιζαν  τα ερωτήματα και τις δηλώσεις. Και όπως  ξέρετε όλοι καλά,  όταν ένας gay σε  πιάσει στο στόμα του δεν σε ξεπλένει ούτε ο Πηνειός. Έτσι φρόντισαν  να τους το κλείσουν. Με χρήμα. Μπόλικο χρήμα. Και έτσι οι φαρμακευτικές που κέρδιζαν δυόμιση  χιλιάδες Ευρώ κάθε μήνα από τον κάθε ασθενή του Aids (ναι τόσα λίγα!), πέρασαν γραμμή στις κυβερνήσεις να δώσουν εξακόσια πενήντα ευρώ τον μήνα σε κάθε οροθετικό, χωρίς  καμία  άλλη ερώτηση. Μόνο με την κατάθεση του θετικού τεστ. Έτσι όλες οι κυβερνήσεις του Δυτικού κόσμου, με ένα απίστευτο συντονισμό και σε χρόνο ρεκόρ,  έδωσαν αυτό το επίδομα σε κάθε οροθετικό που τους το ζήτησε.  Έχετε ξαναδεί να γίνετε κάτι παρόμοιο σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας;   Ακόμα και η αθάνατη Ελλάδα που για να σου δώσει ένα ευρώ,  πρέπει να έχεις το ένα πόδι στον τάφο, αντεπεξήλθε ακαριαία στο χρέος της.. Και όχι μόνο αυτό αλλά αν ένας οροθετικός επιμείνει,  του δίνουν και μια σύνταξη από πάνω,  άλλων εφτακοσίων ευρώ. Δηλαδή ο κάθε οροθετικός μπορεί να πάρει και χίλια τριακόσια πενήντα ευρώ το μήνα, απλά για να καταπνίξει την λύπη του για τα φάρμακα που είναι αναγκασμένος να πάρει για όλο το υπόλοιπο της ζωής του. Ε βέβαια δεν είναι ανάγκη να παραμείνει στην μιζέρια της Αθήνας. Θα μπορούσε με αυτά τα λεφτά να πάει και στις Σεϋχέλλες που η ζωή είναι και λιγότερο αγχωτική.
 Γιατί οι πολιτικοί μας πήραν αυτές τις αποφάσεις άραγε, αφού σε άλλες χειρότερες περιπτώσεις είναι ιδιαίτερα σφικτοί;  Και γιατί να μην την πάρουν; Αυτοί πάντα κάτι κερδίζουν από την συνεργασία τους με την κάθε πολυεθνική που διακινείται στην Ελλάδα. Η περίπτωση της Siemens μπορεί να σας βοηθήσει να καταλάβετε πλήρως το πλαίσιο συνεργασίας... Εξάλλου και ένα καλό πρόσωπο δείχνουν,  αλλά και τα λεφτά δεν τα πληρώνουν οι ίδιοι. Τα πληρώνετε εσείς. Όπως και τόσα-τόσα άλλα.. Γι’αυτό και ξεχωρίζουμε ως Εύνομο κράτος, που έχει να επιδείξει   απίστευτα αποτελέσματα σε όλους γενικά τους τομείς.  
Εννοείται ότι τα ίδια έγιναν σε κάθε χώρα της δύσης. Έτσι για να μην έχετε κανένα ενδοιασμό  για το πώς παίρνονται  οι αποφάσεις στα κλειστά δωμάτια της αγαπημένης  μας Ευρωπαϊκής  Ένωσης   και το ποιοι  πραγματικά είναι αυτοί που κινούν τα νήματα.
Και τα κίνησαν με ταλέντο ομολογώ. Οι ομοφυλόφιλοι και όχι μόνο, με τα χίλια τόσα ευρώ στην τσέπη,  αποφάσισαν να παίξουν τον ρόλο των τεθλιμμένων θυμάτων, που έπεσαν για μια ακόμη φορά θύματα της κακής τους μοίρας και που τελικά αποφάσισαν να αποσυρθούν στα Bar για να πνίξουν τον πόνο τους στο ποτό και ποιος ξέρει τι άλλο..  Κλασσική Ελληνική τραγωδία δηλαδή, πολύ αγαπημένη μορφή Θεάτρου, για όλη την Δύση,  που λατρεύει οτιδήποτε Αρχαιοελληνικό. 
Και αφού κάθε φωνή αντίστασης στο Δυτικό μέτωπο σιώπησε, οι Πολυεθνικές των Φαρμάκων ετοίμασαν το νέο τους πλάνο επέκτασης. Οι  δουλειές και τα κέρδη αύξαιναν,  αλλά η  Δύση ως αγορά, έμοιαζε να πιάνει  τα όριά της. Εξάλλου τα φάρμακα  υπόσχονταν να κρατάνε τους ασθενείς ζωντανούς όλη τους την ζωή, άρα τα κέρδη εκεί θα παραμένανε σταθερά. Χρειαζόντουσαν νέα εδάφη επέκτασης αλλά και καινούργιες πηγές τρόμου, γιατί ο κόσμος έμοιαζε να μην τρομοκρατείται πλέον τόσο από τον ιό, που έμοιαζε να έχει χάσει την δύναμη του να σκοτώνει και άρα να τρομοκρατεί.  Και έτσι κάνανε  απόβαση σε όλες τις υποβαθμισμένες γωνιές του κόσμου και ειδικά στην πολύπαθη την Αφρική. Και εκεί που ο κόσμος επί χρόνια πέθαινε σαν τις μύγες από την ελονοσία και την έλλειψη καθαρού νερού και τροφής,   τώρα όλοι αυτοί οι θάνατοι ήταν φανερό ότι προέρχονταν από αυτή την μάστιγα του αιώνα, την κατάρα του Θεού, το Aids. Κακόμοιροι Αφρικανοί,  τι κακό κάνατε και ανακάλυψαν οι λευκοί την ήπειρό σας; 
Και από την άλλη,  τα χαϊβάνια  στην δύση ανάσαιναν ανακουφισμένα, που το δικό τους το σύστημα υγείας ήταν τόσο καλό και ήλεγχε την αρρώστια, επιτρέποντες τους λιγότερους δυνατούς θανάτους, ενώ οι πρωτόγονοι της Αφρικής για άλλη μια φορά αποδείχτηκαν ανίκανοι να χτίσουν ένα αποτελεσματικό κράτος δικαίου και πρόνοιας,  για να προστατεύσουν τους πολίτες τους,  που τώρα πέθαιναν σαν τις μύγες από το Aids και  όχι βέβαια από  το μολυσμένο νερό και την έλλειψη τροφής.  Ναι η ζωή είναι μια κωμικοτραγωδία.  Κάτι ξέρουμε και εμείς οι Έλληνες..
Αφού οι Πολυεθνικές είδαν ότι κανείς σοβαρός αντίπαλος δεν τους αμφισβητούσε πια  και τα είχαν καταφέρει πέρα από κάθε προσδοκία ,  έγιναν πιο greedy από ποτέ. Διψάγανε για χρήμα και για να το αποκτήσουν, αρκεί να τρομοκρατούσαν άγρια και κατά τακτά χρονικά  διαστήματα  τον κόσμο. Αυτός ο φόβος εξάλλου θα βοηθούσε πάντα και τις πολιτικές εξουσίες να κρατάνε τα γκέμια του κόσμου πιο εύκολα και να τον κατευθύνουν πάντα προς τις αποφάσεις που θα ήθελαν να πάρουν. Και μυστηριώδεις θανατηφόρες αρρώστιες άρχιζαν να εμφανίζονται,  όπως  η  νόσος των αγελάδων και η νόσος των κοτόπουλων και η νόσος των πτηνών και πάει λέγοντας. Κάθε φορά κάποιες άτυχες βιομηχανίες κλείνανε και κάθε φορά  ο κόσμος πέρναγε και  από ένα απίστευτο σοκ πανικού. Διότι ζαγάρια θέλουν να διοικούν και ζαγάρια κατασκευάζουν. Στο τέλος πια  οι πολυεθνικές το έχασαν εντελώς, αφού πίστεψαν ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν πια,  χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα και έδωσαν στις κυβερνήσεις να μοιράσουν  στον κόσμο κάποια δισεκατομμύρια ορούς , για να γλυτώσουν λέει  από την θανατηφόρα πανδημία  των χοίρων,  H1Ν1. Το όλο πράμα βρώμαγε τόσο, που γιατροί από όλο τον κόσμο είπαν αϊ  σιχτίρ πια και όσοι άτυχοι  πήραν τον ορό βρέθηκαν ξαφνικά να περπατάνε και να κοιμούνται όρθιοι. Βέβαια αυτό τους έκανε έξαλλους,  γιατί οι άτυχοι άνθρωποι είχαν προγραμματίσει  να πάνε για ψώνια σtο Harrods και ξαφνικά βρεθήκανε να ψωνίζουν στο Mark and Spencer.  Ε αρκετά!  Αυτό δεν μπόρεσαν να το αντέξουν.   Όλα έχουν και ένα όριο σε αυτή την ζωή πια!   
Μετά από αυτό φαίνεται ότι θα γλυτώσουμε για λίγο  από τα ηλεκτροσόκ των Φαρμακευτικών. Ε ας αρκεστούν για λίγο μόνο στο Αids που είναι και η πιο ασφαλής και αποδοτική τους κομπίνα.  Φαταούλες πια.

 Όσο για μένα κόντεψα να πεθάνω,  γιατί η αγαπητή ικανότατη γιατρός που με παρακολουθούσε  στο δημόσιο νοσοκομείο και μου έκανε γενικές εξετάσεις κάθε τρεις μήνες,  δεν σκέφτηκε ποτέ να κοιτάξει  τις τιμές της χοληστερίνης , που ολοφάνερα τα χημικά που μου έδινε επί οκτώ χρόνια, είχαν σαν παρενέργεια να την οδηγούν στα ύψη. Και έτσι βρέθηκα εγώ να αθλούμαι και ταυτόχρονα να έχω ασφυκτικά μπλοκαρισμένες όλες μου τις αρτηρίες. Αλλά βέβαια  για αυτήν ήμουν πάντα ένας από αυτούς τους Ειτζικούς (κάτι σαν λεπρός δηλαδή), που ήταν  καταδικασμένοι στον Καιάδα και που αυτή η ηρωίδα μας έκανε την μεγάλη τιμή να ασχολείται μαζί μας και που εμείς,  τα φτωχά και δυστυχισμένα παιδιά,  της οφείλαμε βέβαια απόλυτη αφοσίωση, πίστη και ευγνωμοσύνη για το θεάρεστο έργο της . Ε βέβαια έπαιρνε και ένα δεύτερο μισθό από τις φαρμακευτικές,  για τα φάρμακα που μας χορηγούσε, αλλά εγώ είμαι σίγουρος ότι το ίδιο θεάρεστο έργο θα έπραττε η αγνή αυτή  ψυχή και χωρίς κανένα οικονομικό όφελος.  Ο well
Αυτά ήταν λοιπόν αγαπητοί μου όσα αρνιόμουν να παραδεχτώ επί χρόνια. Γιατί τότε πως θα άντεχα να ζω σε ένα τέτοιο κόσμο;  Αλλά τώρα μετά από όλα αυτά, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αντέχω μια χαρά, διότι  τώρα γνωρίζω ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνεται καλύτερος αν δεν επιζητεί μονίμως την αλήθεια. Και εγώ έκανα πριν μερικά χρόνια μια ευχή που δεν την μετάνιωσα ποτέ και επεξηγεί  όλα αυτά που συνέβησαν κατόπιν στη ζωή μου,  ώστε τελικά να καταφέρω να ξυπνήσω από τον ύπνο του δικαίου. Του είπα,  Κύριε δεν με νοιάζει πόσα χρόνια θα ζήσω, αρκεί κάθε μέρα της ζωής  μου και μέχρι τον θάνατό μου να γίνομαι καλύτερος Άνθρωπος. Και η καλή  Δύναμη με βοηθάει όσο μπορεί για να πραγματοποιηθεί και αυτή η ευχή. Ακόμα και αν χρειαστεί να σταματήσει για λίγο η καρδιά μου.. Τώρα είμαι πιο έτοιμος από ποτέ  για αυτά που αισθάνομαι ότι έρχονται. Γιατί η Μάνα Γη φροντίζει πάντα να επαναφέρει την ισορροπία όταν αυτή χαθεί. Και αυτή την στιγμή οι  άνθρωποι δεν είναι πια Άνθρωποι , αφού εξ ορισμού ο Άνθρωπος,  Άνω Θρώσκει και μόνο αυτό δεν συμβαίνει στις μέρες μας.
Είναι όντα με μορφή ανθρώπου,  χωρίς όμως αισθήματα  και ψυχή. Ο ορισμός Κατσαρίδες  που τους αποδόθηκε,  αδικεί κατάφωρα τα κακόμοιρα τα αρθρωτά πλάσματα. Αλλά επειδή αρκετούς από εμάς μας τρομάζουν και μας αηδιάζουν,  σκέφτηκα ότι αυτός ο ορισμός θα τους κάλυπτε κατά κάποιο τρόπο. Ας σκεφτούμε ότι τα απάνθρωπα δίποδα πλάσματα,  είναι απλά χίλιες φορές πιο σιχαμένα , βδελυρά  και επικίνδυνα από τις πραγματικές κατσαρίδες. 
Οι καιροί όντως μοιάζουν πολύ δύσκολοι για την ανθρωπότητα. Η πραγματική Δημοκρατία οπισθοχωρεί σε όλα τα μέτωπα, αφού πολύ λίγοι άνθρωποι μαζεύουν πολύ μεγάλη δύναμη και την χρησιμοποιούν ανεξέλεγκτα. Οι φαρμακευτικοί γίγαντες,  τα τελευταία τριάντα χρόνια, συνεχίζουν να εξελίσσουν  το μεγαλύτερο έγκλημα  στην ιστορία της ανθρωπότητας, χωρίς να φαίνεται κανείς διαθετημένος να τους σταματήσει. Και πώς να γίνει αυτό όταν μοιάζει ότι όλα αυτά έχουν γίνει σε αγαστή συνεργασία,   με τα σκοτεινά κέντρα της εκτελεστικής εξουσίας  των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Οι άνθρωποι που κρατάνε στα χέρια τους τις τύχες της ανθρωπότητας,  μοιάζει να μην πολυενδιαφέρονται και πολύ για τους συνανθρώπους τους. Και έτσι οι πάμπλουτοι αυτού του κόσμου, μαζί με τα μεγαλοστελέχη  των πολυεθνικών ,  τις διεφθαρμένες  πολιτικές εξουσίες , τους μεγαλοεκδότες του τύπου και τα ιερατεία όλων των γνωστών μονοθεϊστικών   θρησκειών,  δουλεύουν σε αγαστή συνεργασία, υπηρετώντας αποκλειστικά τον Θεό του χρήματος και τις δικές τους προσωπικές φιλοδοξίες. Μέσα σε αυτή την συνεχή προσπάθεια τους για δόξα, χρήμα και δύναμη, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι έχουν μετατραπεί σε άκαρδα πλάσματα,  που σε τίποτα δεν θυμίζουν πια ανθρώπους.  Έχουν την αίσθηση ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τους ίδιους και η δύναμη που αποκτούν τους δίνει μια αίσθηση αλαζονικής αθανασίας. Τίποτα πιο παραπλανητικό από αυτό.  Η καταστροφή τους θα έρθει από εκεί που δεν το περιμένουν. Η Γη εξάλλου ξέρει να περιμένει και να τιμωρεί αυτούς που δεν την σέβονται…
Όσο για τους  ανθρώπους,  θα πρέπει να επιζητούν πάντα την αλήθεια,  όσο τρομακτική και αν είναι αυτή. Μόνο η αλήθεια βοηθάει τις κοινωνίες να κάνουν τα βήματά τους προς τα μπροστά. Δεν πρέπει ποτέ να περιμένεις από τον άλλο να σου προσφέρει έτοιμες τις απαντήσεις. Αυτές πρέπει να τις ψάχνει ο καθένας μέσα του.   Και ας μην τρομάζουν από την δύναμη του κακού που μοιάζει ακατανίκητη , γιατί θα πρέπει να θυμούνται ότι στις πραγματικά δύσκολες στιγμές που μας περιμένουν όλους,  οι  άνθρωποι χωρίς αισθήματα και ψυχή,  είναι αυτοί, που στην πρώτη μεγάλη  κρίση,  θα  διαλυθούν στον άνεμο και δεν θα αφήσουν τίποτα πίσω τους , σαν να μην περπατήσανε ποτέ πάνω σε αυτή την γη…